پیامبر اسلام (ص)

از این اندهان دلش پر درد شد
(ربیع،1388: 16 پ)
تردیدی نیست که پیامبر اسلام (ص) همواره مردم را به رعایت حرمت آن حضرت توصیه و از آزار آن حضرت برحذر داشته است که ذیلاً به مواردی اشاره می شود:
یکی از بدعت های بنی امّیه خصوصاً در زمان معاویه، سبّ علی بود و در این راه اقدامات و طرح‌های شوم زیادی طراحی گردید. در این راستا علما نیز به گروه های مختلف تقسیم شدند. عدّه ای دیگر بی تفاوت ماندند و بعضی دیگر با آن مخالفت نمودند، روشن است که بدعت وجوب سبّ علی(ع) و خاندان مطهرش را برای اوّلین بار معاویه پایه گذاری و در قنوت نماز واجب اعلام نمود،همین بدعت های معاویه موجب گردید که شامیان نه تنها با اهل بیت (ع) بیگانه،بلکه دشمن گردند و در پایان فاجعه‌ی عاشورا را پدید آورند. قال رسول الله (ص):«لاتسبوا فإنهُ علیه، فإنهُ کان مخشوشاً فی ذات الله» «رسول الله (ص) می فرماید: هرکس علی (ع) راسب نماید، مرا سب کرده است. درحدیث دیگر آمده است که علی (ع) از دست مردم در محضر پیامبر (ص) شکایت کرد، پیامبر (ص) در بین مردم خطابه ارائه کرد و فرمود:علی (ع) را نیازارید که به خدا قسم، علی (ع) در ذات خدا و راه خدا فانی شده است.» (ابن شهر آشوب، 1379: ج2،106)
سراینده منظومه علی نامه و خاوران نامه زمینه های اعتقادی و دینی را در باب اهل بیت و ولایت ایشان در این زمینه بدین گونه بازگو می کنند:
که ایذون شنیدم من از مصطفی
ره مصطفی چون ره مر تضاست
که کافر بود دشمن مرتضا
رضاشان رضای خدای شماست
( ربیع،1388: 6ر )
و در خاوران نامه
علی بابها در باب او فرمود پیغمبر
به علم ظاهر و باطن چنان مشکل گشای آمد
بدین منصب که را دانی جز او شایسته و اولی؟
که بی او بود بس مشکل، اگر مشکل شدی‌حل‌ها
( ابن حسام، 1382: 77 )
4-2-5 افضلیت امیرالمؤمنین (ع)
یکی از بحث ها در بین مسلمین این بوده است که افضل بعد از پیامبر (ص) کیست؟ براساس احادیث بسیاری پیامبر نشان می دهد که افضل بعد از رسول از هر جهت امیرالمؤمنین (ع) است: «علی در آسمان هفتم چون خورشید درخشان روز است در زمین و در آسمان دنیا چون ماه تابان شب است در زمین خدا، به علی سهمی از فضیلت داده که اگر بر اهل زمین بخش شود همه را فرا گیرد،نرمش لوط و خلق یحیی و زهد ایوب و در سخاوت به ابرهیم ماند، خرّمی او چون خرّمی سلیمان بن داوود است و توانایی او چون توان داوود و نامش بر همه پرده های بهشت نگاشته است.» ( ابن طقطقی،1350: ج1،99 )
بسیاری از فضائل و مناقبی را که شیعیان در باره علی بن ابی طالب نقل می کنند دارای سند و مدارک واقعی است که در کتاب های صحیح و مورد اطمینان اهل سنّت هم نوشته شده است و نه تنها از یک راه بلکه ازراه ها و سند های گوناگون نقل شده است که دیگر جایی برای دو دلی باقی نمانده است. بسیاری از اصحاب، روایت های بی شماری را در فضائل امام علی نقل کرده اند تا آن جا که ابن حنبل می گوید: «هیچ یک از اصحاب رسول خدا، دارای آنقدر فضائل زیاد نیست جز علی بن ابی طالب»(سیوطین، 1404:ج 1، 99 )
قلب مبارک علی (ع) محلّ حفظ قرآن می باشد و همین طوری که پیغمبر مخترع و آورندۀ قرآن است علی (ع) هم مفسّر و مبیّن قرآن است و همین طوریکه پیغمبر (ص) متکلم به کلمات قرآنست، علی (ع) هم مقوّم اسرار ونکات قرآن می باشد. خلاصه مطلب آن که، قرآن ظهور ونزولش به وجود مبارک پیغمبر خاتم (ص) و قوّام و فعلیتش به وجود مبارک علی (ع) واگر به واسطه وجود حضرت امیر(ع) نبود. وجود قرآن کالعدم بود یعنی فایده ای برای او متصور نمی شد،بلکه خود حضرت امیر(ع) در معنی و حقیقت قرآنست و ( کلام الله ناطق است ) یعنی زبان گویای حق تعالی است.
4-2-5-2- علی در قرآن چه زیباست گفتار پیامبر در حقّ علی آنگاه که فرمود:
«عَلِی ُّ مَعَ القرآنِ وَ القرآنُ مَعَ عَلی، لن یَفتَرِ فاحتی یَرِدا عَلَیَ الحوضَ» ( ابن عبد ربّه،1409:ج3، 414 ) علی با قرآن است و قرآن باعلی و این دو از هم جدا نمی شوند تا کنار حوض کوثر برمن وارد آیند.
آنگونه که از اخبار و احادیث موجود برداشت می شود، سیصد آیه از آیات قرآن مجید، بر اساس مآخذ و مدارک قابل استناد،دربارۀ علی بن ابیطالب (ع) نازل شده است و علاوه بر بیانات علما ودانشمندان شیعه، بزرگان اهل سنّت نیز در کتاب های خود به این حقیقت اعتراف کرده اند. آیات مزبور گواه روشن و استواری بر این است که ولایت مطلقۀ آن حضرت ، آسمانی، و خلافتش از ناحیۀ خدا بوده است.
ما دراین جا ازبین آیات مربوطه،تنها به ذکر پنج آیه اکتفا می کنیم.

                                                    .