دانلود پایان نامه

خام وارداتی نمی باشد. بعد از آن انگلستان کمترین وابستگی به نفت خام را با حدود ده درصد دارا می باشد. (خواجوی: 1391، 141)نروژ دارای ذخیره اثبات شده 7/9 میلیارد بشکه و تولید روزانه 188/3 میلیون بشکه است و بقیه کشورهای اروپایی وارد کننده نفت می باشند.(موسوی: 1384 ،301) کشور نروژ بزرگترین عضو اتحادیه اروپا است که تأمین کننده سهمی معادل سی درصد از نیاز گاز اتحادیه می باشد. (خواجوی: 1390 ،28) هلند و انگلستان نیز بزرگترین تولید کنندگان گاز طبیعی اتحادیه اروپا می باشند و در سال2010 به ترتیب هفتاد و یک و پنجاه وهفت میلیارد متر مکعب گاز طبیعی تولید کرده اند که حدود هفتاد و سه درصد از تولید گاز اتحادیه اروپا در سال مذکور است.(خواجوی: 1391، 144) البته انگلستان تا سال 2003 به عنوان صادر کننده گاز شناخته می شد و از سال 2004 به بعد به یک وارد کننده تبدیل شد.(خواجوی: 1390 ،29) بر اساس پیش بینی آژانس بین المللی انرژی تولید گاز طبیعی اتحادیه در افق2035 روندی نزولی داشته و از یک صد و هفتاد و پنج میلیارد متر مکعب در سال2010 به نود و سه میلیارد متر مکعب در سال 2035 کاهش می یابد.لذا سهم اتحادیه اروپا از کل گاز طبیعی تولیدی جهان با بیش از پنجاه درصد کاهش از 5/5 درصد در سال2010 به 2/1 درصد در سال2035 کاهش می یابد. (خواجوی: 1391، 150)
3-1-9 : راه های تأمین انرژی در اتحادیه اروپا
اتحادیه اروپایی در حال حاضر به عنوان بزرگترین وارد کننده انرژی در جهان مطرح است. برابر گزارشی که کمیسیون اروپایی در سال 2011 اعلام کرد ، با روند فعلی مصرف کل انرژی ، وابستگی اروپا به واردات انرژی از پنجاه درصد مصرف کل انرژی کنونی به حدود هفتاد درصد در سال 2030 میلادی خواهد رسید. پیش بینی می شود ، در سال 2030 ، وابستگی اتحادیه به واردات نفت و گاز به ترتیب نود وچهار درصد و هشتاد و سه درصد برسد. این درحالی است که تنها دو درصد از منابع گاز طبیعی جهان در اروپا است(منابع گاز انگلستان، هلند و نروژ). آمار واردات نفت خام و گاز اتحادیه در سال 2007 نشان می دهد، روسیه(8/40 درصد -9/123 میلیارد متر مکعب) ، نروژ(7/26درصد-9/80میلیارد مترمکعب)،لیبی(3/3 درصد-2/10میلیارد متر مکعب)، الجزایر(9/16 درصد -5/51 میلیارد متر مکعب)، نیجریه(1/5 درصد – 6/15میلیارد متر مکعب )،قطر( 4/2درصد – 3/7 میلیارد متر مکعب )،دیگر مناطق(7/4 درصد – 2/14 میلیارد متر مکعب ) تأمین کننده اصلی گاز اتحادیه اروپا هستند.
و همچنین روسیه (34درصد – 3/185 میلیون تن)،نروژ( 5/15درصد- 3/84 میلیون تن)، لیبی (2/10 درصد- 5/55 میلیون تن)،عربستان(2/7 درصد- 5/39 میلیون تن) و ایران( 2/6درصد- 1/34 میلیون تن)،خاورمیانه(3/6 درصد- 3/34 میلیون تن) ودیگر مناطق( 5/20درصد – 9/111 میلیون تن) تأمین کننده اصلی نفت این اتحادیه می باشند. (حیدری: 1391، 74)
باعنایت به اینکه روسیه بزرگترین تأمین کننده انرژی اتحادیه اروپا محسوب می شود راه های انتقال انرژی از سوی این کشور به اتحادیه به اختصار به شرح زیرمی باشد :هشتاد درصد از نفت ،هفتاد درصد از گاز وپنجاه درصد از زغال سنگ صادراتی روسیه به اتحادیه اروپایی صورت می گیرد.کشورهای اروپای مرکزی و شرقی بین هفتاد تا یک صددرصد گاز مصرفی خود را به وسیله خط لوله از روسیه وارد می کنند و انحصار واردات گاز این کشورها در اختیار روسیه می باشد.برابر آمار مرکز آمار اتحادیه اروپایی(Eurostat)فنلاند با یک صد درصد،اتریش با هشتادو دو درصد و یونان با هشتاد و یک درصد بیشترین وابستگی را در بین کشورهای غرب اروپا به گاز روسیه دارند. پس از این سه کشور ، آلمان با چهل وچهار درصد ، ایتالیا با سی درصد ، فرانسه با شانزده درصد و بلژیک با چهار درصد در رتبه های بعدی قرار دارند.بیشترین وابستگی به گاز روسیه در بین اعضای اتحادیه اروپا متعلق به کشورهای اروپای مرکزی و شرقی است.اسلواکی ، بلغارستان و کشورهای بالتیک (استونی ، لتونی و لیتوانی)100 درصد به گاز روسیه وابسته اند. رومانی با 94 درصد، مجارستان با هشتاد درصد ، جمهوری چک با هفتاد و چهاردرصد ، لهستان با 69 درصد از واردات گاز خود را از طریق روسیه تأمین می کنند.(باقیان: 1391، 54) پیوستگی سرزمینی روسیه باعث استقرار شبکه ای گسترده ای از خطوط لوله شده است که از آسیای مرکزی و سیبری آغاز و تا اروپای غربی-جنوب اروپا و ترکیه ادامه می یابد. (حیدری: 1391، 50)خط نورتون لایت از روسیه به روسیه سفید،اوکراین و اروپای مرکزی خط ترانس بالکان از روسیه به کشورهای بالکان گاز را حمل می کنند.این شبکه انرژی پس از فروپاشی شوروی و تقویت قدرت روسیه پس ازسال2000 نیز گسترش یافته است. بویژه از زمانی که انرژی به عنوان یک عامل مهم درسند استراتژی روسیه در سال 2000 و 2003 مورد توجه قرار گرفت.در این میان کشورهای اروپای شرقی و بالکان تنها مصرف کننده گاز نیستند، بلکه کریدور اصلی انتقال انرژی روسیه به غرب نیز می باشند.به رغم تأمین بخشی از نیاز گازی اروپا توسط منابع دریای شمال و ذخائر انگلستان ، اما این منابع تا سال 2015 پایان پذیرفته و در کنار آن،برنامه های محیط زیستی اتحادیه به سمت کاهش مصرف زغال سنگ و جایگزینی بیشتر با گاز طبیعی جهت گیری شده است.گاز پروم که انحصارصادرات گاز روسیه به اروپا را در اختیار دارد درژانویه2010 اعلام کرد قصد دارد صادرات گاز خود را به اتحادیه اروپا در سال جاری ، پانزده در صد افزایش دهد.این شرکت همچنین قیمت صادرات گاز به اتحادیه را در حدود دویست و سی و شش دلار برای هر هزار متر مکعب در نظر گرفته است که ده درصد نسبت به قیمت سال 2009 افزایش یافته است.

مطلب مرتبط :   پایان نامه رایگان درموردحقوق رقابت، مالکیت فکری، حقوق مالکیت، حقوق مالکیت فکری

گاز پروم با افزایش صادرات گاز به اروپا تلاش دارد سهم
خود در بازار گاز این منطقه را که در سال 2009 بیست و هشت درصد بود در سال 2020 به سی و دو درصد برساند.(باقیان: 1391، 51)همچنین اتحادیه اروپا بزرگ ترین مصرف کنند? گاز طبیعی جهان است و بیست و هشت درصد این گاز از طریق شبکه انرژی فدراسیون روسیه تأمین می شود. مسیرهای اصلی صادرات انرژی روسیه به غرب در بخش نفت، سه شاهراه اصلی است که شامل خطوط لوله موجود و حمل و نقل ریلی و آبراه های داخلی می شود.
الف:خط لوله صادرات نفت
خط لوله دروژبا: بزرگترین خط لوله صادرات نفت به طول 2500 مایل و ظرفیت 2/1-4/1 میلیون بشکه است.این خط لوله در دو مسیر گسترش یافته است. نخستین مسیر کشورهای بلاروس، لهستان و مسیر دوم بلاروس، اوکراین ،اسلواکی ، جمهوری چک و لهستان را پوشش می دهد.این خط از حوزه سامارا در سیبری غربی وحوزه های اورال ودریای خزز تغذیه می شود.
بندر نووروسیسک دریای سیاه: یکی دیگر از مسیر های انتقال نفت روسیه و آسیای مرکزی است.این بندر به خط لوله سامارا-تیهورک متصل می باشد که نفت را از ماخاچ قلعه روسیه به باکو آذربایجان و سپس به نوروسیسک منتقل می کند.
سیستم خط لوله بالتیک:در دسامبر2001 تکمیل گردید و یک مسیر مستقیم برای صادرات انرژی به شمال اروپا بدون عبور ازکشورهای استونی،لتونی ولاتویا است.این خط لوله سالانه حدود هفتاد و چهار میلیون تن نفت خام را از سیبری غربی روسیه، منطقه اورال-پاوولیه و منطقه تیمان-پچورا به بندر پریمورسک روسیه در خلیج فنلاند منتقل می کند.
خطوط لوله صادرات نفت روسیه به همراه ظرفیت انتقال(میلیون بشکه)
ردیف
خطوط لوله صادراتی
2003
2005
2010
2015
2020
1
پایانه پریمورسک
06/0
2/1
2/1
2/1
2/1
2
پایانه بالتیک و لهستان
1/0
3/0
3/0
3/0
3/0
3
همکاری اوکراین-اروپا
3/1
3/1
3/1
3/1
3/1
4
شبکه دریای سیاه
3/1
3/1
3/1
3/1
3/1
5
شبکه دریای خزر
4/0
6/0
3/1
3/1
3/1
6
تیوشت به داشینگ و ناخودکا


6/0
1
6/1
7
سیبری غربی به مورمانسک



1
6/1
خط لوله تیوشت به داشینگ و ناخودکا،1550 مایل طول دارد و شهر آنگارسک را به شهر چینی داکینگ وصل می کند. این خط لوله از سال 2008 به بهره برداری رسیده و ظرفیت آن در مرحله آغازین چهارصد هزار بشکه در روز است. (باقیان: 1391، 55)
ب: خطوط لوله صادرات گاز: حدود دو سوم از کل صادرات گاز روسیه ، که در سال 2008 در حدود4/184 میلیارد متر مکعب بوده است به بازارهای اروپایی صادر می شود. اما در زمینه مصرف ، کشورهای اروپای شرقی و مرکزی به واردات انرژی از روسیه ، وابسته تر می باشند. در این منطقه گاز وارداتی از روسیه به طور متوسط هشتاد و هفت درصد از کل واردات و شصت درصد از کل مصرف را به خود اختصاص می دهد. انتظار می رود به دلایل مختلف از جمله مسائل زیست محیطی میزان واردات گاز اتحادیه اروپا تا سال 2030 به حدود شصت درصد افزایش یابد و حتی به سرعت جایگزین نفت خام گردد. (باقیان: 1391، 56)خطوط لوله گاز موجود بین روسیه و اتحادیه اروپا شامل مسیر های زیر است:
1-خط لوله یامال-یک(یامال-اروپا):این خط لوله به طول 4169 کیلومتر از طریق بلاروس و لهستان به آلمان کشیده شده است. حداکثر ظرفیت این خط لوله حدود سی و سه میلیارد متر مکعب می باشد. ولی امروزه سالانه تنها حدود هفده میلیارد متر مکعب گاز طبیعی از طریق این خط لوله به اروپا منتقل می شود. هدف این خط لوله برآورده کردن تقاضای آلمان و در نهایت انگلیس می باشد. بعد از اتمام طرح اتصال این خط لوله به خط لوله پیوند دهنده ، کوتاه ترین مسیر انتقال گاز روسیه به انگلستان خواهد بود. (حیدری: 1391، 56)
2-خط لوله برادری: طول این خط لوله حدود 2750 کیلومتراست و از طریق اوکراین و اسلواکی به اروپای غربی منتهی می شود.این خط لوله در سال 1976 به بهره برداری رسید و ظرفیت سالانه آن حدود سی میلیارد متر مکعب می باشد.گاز صادراتی این خط لوله تقریباً بیست و پنج درصد از مصارف سالیانه گاز طبیعی اروپای غربی وهفتاد در صد از صادرات گار روسیه به اروپای غربی را تشکیل می دهد.
3-خط لوله نورتون لایت(اورمگوی-اوژگورود):این خط لوله به طول4500 کیلومتر در سال 1983 تکمیل گردید.ظرفیت سالانه این خط لوله حدود بیست وهفت میلیاردمتر مکعب می باشد و از اوکران می گذرد و در آنجا به خط لوله برداری متصل می شود و در مسیر اسلواکی ، اتریش و آلمان قرار می گیرد.این خط لوله حدود یک سوم دیگر از مجموع گار صادراتی به مقصد اروپا را انتقال می دهد.
4-خط لوله جریان آبی: طول این خط لوله حدود 1250 کیلومتر است و از روسیه از طریق بستر دریای سیاه به ترکیه کشیده شده است.این خط لوله از نوامبر2005 به بهره برداری رسید، به منظور متنوع ساختن مسیر های انتقال گاز به ترکیه و نیز اجتناب ترانزیت از کشور ثالث از قبیل اوکراین ، بلاروس و یا مولداوی احداث گردید. پیش بینی شده استکه تا سال 2010 ظرفیت این خط لوله به شانزده میلیارد متر مکعب گاز برسد.روسیه در نظر داردتا از طریق این خط لوله ، تا سال 2025 حدود سیصدو یازده میلیارد متر مکعب گاز به ترکیه صادر نماید.(باقیان: 1391، 56)

مطلب مرتبط :   سازمان اسناد و کتابخانه ملی

پروژه های جدید روسیه برای بالا بردن تنوع مسیرهای صادراتی به اروپا شامل:
1-نورد استریم(خط لوله گاز شمال اروپا):این پروژه سواحل روسیه را به دریای بالتیک متصل خواهد کرد و ظرفیت آن برای سال 2012 ،پنجاه و پنج میلیارد متر مکعب در نظر گرفته شده است.
2-بلو استریم(خط لوله گاز جنوب اروپا):گاز روسیه را از طریق دریای سیاه و ترکیه به جنوب و مرکزاروپا من
تقل می کند.گازپروم روسیه وشرکت مول مجارستان سرمایه گذاران این پروژه هستند.
خطوط لوله انتقال گاز طبیعی و ظرفیت هرکدام
ظرفیت در سال 2010
ظرفیت در سال2005
مسیر
نام خط لوله
130
130
روسیه-اوکراین-اروپای مرکزی
برداری/یونیون(شبکه شوروی)
25
25
روسیه-روسیه سفید-اوکراین-اروپای مرکزی
پولارلایتس(شبکه شوروی)
20
20
روسیه-اوکراین-بالکان
بالکان ترانس(شبکه شوروی)
20
20
روسیه-فنلاند
فنلاند کانکتر(شبکه زمان شوروی) گسترش یافته از سال 1999
28
28
روسیه-روسیه سفید-لهستان-اروپای غربی
یامال(1999)
16
16
روسیه-دریای سیاه-ترکیه
بلو استریم(از2002)
28

روسیه-دریای بالتیک-آلمان
خط لوله دریای بالتیک از 2010)NEGP
267
239

کل
(باقیان: 1391، 58)صادرات نفت به

دسته بندی : علمی

دیدگاهتان را بنویسید