مشکلات روانشناختی

اختلالات آلرژیک )که عمدتاً به صورت واکنش های پوستی تظاهر پیدا می کند)، مسمومیت حاد (که ممکن است در همان آغاز تجویز دارو اتفاق افتد) و مسمومیت مزمن (که در مراحل بعدی روند درمان به وقوع می پیوندد). تظاهرات مربوط به مسمومیت دارو گوناگون بوده و می تواند کلیه اعضای سیستم های بدن را درگیر سازد. به عنوان مثال ورم و حساسیت لثه می تواند در اثر استفاده طولانی مدت فنی توئین (دیلانتین) ایجاد شود.
برخی داروهای ضد تشنج دارای اثرات شناخته شده خونی، ادراری تناسلی و کبدی هستند (مشتاق، ١٣٨٨)
همانطور که می دانیم، احساسات و خلق و خو با ناحیه لیمبیک در ارتباط است. این ناحیه در بیماری صرع، پی در پی توسط تشنجات درگیر می شود. داروهای ضد تشنج با تغییر در عملکرد سلول های قسمت لیمبیک در مغز باعث توقف تشنجات می شوند. همچنین این داروها با تأثیر بر روی سلول هایی که مسئول تغییرات رفتاری می باشند باعث تغییر در چگونگی احساسات و خلق و خوی بیمار خواهد شد. تأثیر داروها بر روی احساسات و خلق و خو در افراد یکسان نمی باشد (قره گزلی، خوشرفتار، امینی،1386).
2-1-11 مسائل روانشناختی
بررسی ها نشان داده است که افراد مبتلا به صرع لوب گیجگاهی بیشتر از افراد دیگر که دارای بیماری های مزمن هستند، دچار اختلال خلق می شوند (زارع، نوروزی، صدرعاملی، 1390).
هنگامی که بیماری صرع برای مدت طولانی فرد را درگیر می کند، ممکن است تغییراتی در رفتار، احساس و نحوه نگرش فرد نسبت به محیط پیرامون ایجاد شود، به ویژه افسردگی، بیقراری و یا اضطراب که شایع ترین تغییرات رفتاری در این بیماران می باشد. مشکلات اجتماعی، روانشناختی و رفتاری همراه با صرع بیش از آنکه به خود تشنجات مربوط باشند، به نظر می رسد که ناشی از تغییرات شخصیتی بیمار باشند. صرع باعث پیدایش احساس ترس، بیزاری و افسردگی در شخص مبتلا می گردد.
برخی از پزشکان معتقدند تغییرات شخصیتی در بیماری صرع، توسط تخلیه های الکتریکی غیر طبیعی خارج شده از لوب گیجگاهی قابل تشخیص می باشد. لازم به یادآوری است که لوب گیجگاهی مسئول کنترل اعمال مهمی مانند کلام، احساس ترس، خشم و یا تغییرات خلق و خو می باشند. برخی از دانشمندان معتقدند همان تغییرات شیمیایی که فعالیت تشنجی را آهسته و یا متوقف می کنند، همچنین می توانند سطح فعالیت های دیگر مغز را کاهش دهند. به عبارتی ممکن است ایجاد افسردگی و یا بروز سایر علائم غمگینی در بیمار با این تغییرات در ارتباط باشد (قره گزلی، خوشرفتار، امینی،1386).
انواع صرع به طور گسترده ای متفاوت است و شدت آن ممکن است از خفیف تا بسیار شدید باشد. مشکلات مربوط به مسائل عصبی، ذهنی، رفتاری و روانپزشکی رایج هستند و اغلب نسبت به تشنج ها، تأثیرات عظیم تری دارند (کامفیلد، کامفیلد، 2014).
نمرات در مقیاسهای بالینی MMPI بالا است ولی به لحاظ آسیب شناسی روانی در سطح نابهنجاری نیست و فقط در گروه صرع پارشیال معنی دارد (نجفی، 1389).
از طرفی به کودک بعلت حمله های صرعی او یا زیاد توجه می شود یا طرد می شوند، از سوی دیگر دارو درمانی عوارض نامطلوبی در رفتار و یادگیری دارد؛ نهایتاً خانواده و کودک در اثر خیالبافی های نادرست درباره ماهیت این اختلال به اضطراب دچار می شوند (مظاهری،1388).
صرع بعنوان یک بیماری مزمن می تواند باعث بروز مشکلاتی گردد که بسیار فراتر از خود بیماری است (مانتیوفل، 2005). افسردگی 11-42 درصد، اختلالات اضطرابی 25-15 درصد، خودکشی 5-10درصد، سایکوز 2-8 درصد و تشنجات غیرواقعی 1-10 درصد (اشمیتز، مسترت ، 2005)، وسواس، ترس مرضی (نوحی، 1387) در این افراد دیده می شود.
40 درصد از مصروعین مبتلا به اختلال روانپزشکی همراهند که می تواند ناشی از مواجه شدن با استرس اجتماعی مربوط به بیماری شان باشد (بیرقی، 1391).
اختلالات روانپزشکی به طور فراوانی در بیماران مصروع دیده می شود (جالایاکشمی و همکاران، 2014). با وجود شیوع زیاد اختلالات روانپزشکی در صرع چنین شرایطی ناشناخته واغلب درمان نشده باقی می مانند (دی بوئر، مول، سندر ، 2008، کارونی ، 2013).
بیش از یک چهارم مصروعین، مشکلات روانشناختی ای را تجربه می کنند که ممکن است نیاز به درمان داشته باشد و بیش از 10 درصد از بیماران در بیمارستان های روانپزشکی مبتلا به صرع هستند (چانگ ، 2003؛ به نقل از صالح زاده ابرقویی، 1387).
اغلب به نظر می رسد این موضوع که “تشنج خودش را فعال می کند” علت اصلی اختلالات شناختی، عاطفی و رفتاری همراه در مصروعین می باشد (لکسر و همکاران، 2014).
پیشینه های تحقیقاتی زیادی نشان می دهد که بیماران دارای تشنج های مزمن درجات بیشتری از نقص های شناختی، مشکلات هیجانی، اختلالات جسمی و روانپزشکی، استفاده از مراقبت های بهداشتی، افت تحصیلی و شغلی، شکست در ایفای نقشهای اجتماعی معمولی و عادی،کاهش کیفیت زندگی (کامفیلد، کامفیلد، 2014) را تجربه می کنند. بیشتر مشکلات روانشناختی وقتی که تشنجات مزمن کاهش پیدا می کند، بهبود پیدا می کند (اسپنسر و همکاران، 2007، گیرتز و همکاران، 2011، اینگل و همکاران، 2012).
درجات زیادی از ADHD، افسردگی (فاستنو و همکاران، 2009)، مشکلات رفتاری، آموزش و تحصیلات ویژه (برگ و همکاران، 2005)، مشکلات شناختی (مالم گرین، تام ،2012، کاوالری و همکاران، 2011) قبل یا بلافاصله پس از شروع حملات مشهود است. فراوانی ADHD در کودکان بدون اختلال تشنجی 5 درصد (سادوک،سادوک،1391) و در افراد مصروع 8/21 درصد (جمشیدی فر و طالع پسند، 1392) می باشد
. 8 /45 درصد دختران و 4/38 درصد از پسران مصروع (کلاً 42درصد آنان)، اختلال ADHD نیز دارند (طالبیان، 1386). قبلاً ذکرشد که از عوارض مصرف فنوباربیتال؛ تشدید ADHD است.
به نظر می رسد، درمقایسه با نوجوانان سالم، نوجوانان مصروع مشکلات رفتاری بیشتری، اگرچه
خفیف، را تجربه می کنند (لاند، رین تافت، سیمونسن ، 1976؛ به نقل از جالایاکشمی و همکاران، 2014).
تا چندین سال پیش، اختلالات و تغییرات روانی در مبتلایان به صرع را شامل دو دسته می دانستند:
الف) اختلالات روانی برگشت پذیر و گذرا: 1- اختلال ها و علایم روانی که جزئی از حملات صرع هستند شامل اختلال در هشیاری و آگاهی، توهم، ترس، دوگانگی روانی 2-اختلالات روانی بلافاصله پس از حمله معروف به حالات نیمه روشن شعور بعد از حمله که عبارتند از ابرگرفتگی شعور، جریان فکرکند، اشتباه در شناخت و بجاآوردن اشیا و عکس العمل نامناسب 3- ممکن است حالات شبه اسکیزوفرنی قبل و بعد از حمله رخ دهد، ولی معمولاً ربطی به حمله ندارد و در آن فرد دچار گمگشتگی زمان و مکان می شود. البته بیمار احساس فوق العاده پیدا می کند، و توهمات بصری یا سمعی، هذیان، افکار پارانوئید، می تواند چند روز تا چند هفته باقی بماند، و بعد از این دوره بیمار نسبت به آنها نوعی فراموشی نسبی دارد 4- تغییرات خلقی و بحران های هیجانی (شبیه افسردگی یا شیدایی)، بدون علت خارجی که خود بخود رفع می شوند 5- حالات شبیه زوال عقل که در اثر مصرف زیاد یا نامناسب بودن دارو رخ می دهد.

                                                    .