دانلود پایان نامه

تأثیرات تشنج: کودکان و نوجوانان ایجاد آگاهی و پیش آگهی درباره علائم حمله تشنج را گزارش می کنند (موفات و همکاران، 2009). این حالت در بزرگسالان ممکن است به مراقبت بیش از حد نسبت به علائم تشنج منجر می شود (ولیساریز، ویلسون، سالینگ، 2007). اکثر کودکان در رفتارهای پیشگیرانه و محتاطانه مانند کنترل هیجانی، نوشیدن مایعات، دعاکردن، داشتن یک زمان خواب منظم، ورزش، رژیم غذایی خوب، استراحت خوب، استفاده از کمپرس سرد بر روی صورت خود، مصرف دارو، اطلاع رسانی و آگاهی دادن به دیگران درباره اینکه در زمان تشنج چکار باید بکنند، درگیر می شوند (هایتور، کارمون، مینیک، 2002؛ به نقل از کِر، نیکسون، آنجلاکودیتی، 2011). بزرگسالان از موقعیت هایی که “درمعرض خطر” درک شده اند، اجتناب می کنند (ولیساریز، ویلسون، سالینگ، 2007). در حین تشنج بیماران ممکن است آسیب، بی اختیاری، ترس و سایر ناراحتی های عاطفی را تجربه کنند (الیوت، لاچ، اسمیت، 2005) و بعد از تشنج؛ اختلالات حافظه ای متناوب، خستگی و سردرد رایج است (موفات و همکاران، 2009).
غیرقابل پیش بینی بودن تشنج یک ویژگی مهمی از اختلال تشنجی است که تأثیرات گسترده ای بر بیماران می گذارد.
کِر، نیکسون و آنجلاکودیتی (2011) تأثیرات منفی تشنج را در یک مدل ادراکی ارائه داد و توضیح داد که این تأثیرات الزاماً توسط همه بیماران تجربه نمی شود.

بعضی مطالعات کیفی عواملی که اثرات صرع برای بیماران را تعدیل می کند و یا راه هایی که بیماران برای کاهش تأثیرات تشنج شان پیدا کردند را شناسایی نمودند شامل: دسترسی به پشتیبانی پزشکی و کیفیت حمایت پزشکی (موفات و همکاران، 2009) و حمایت دوستان صمیمی و خانواده و دیگران (پاشال، آبلا، وتا-هال ، 2005). افزایش آگاهی درباره صرع توسط بیماران و اطرافیان آنها، همچنین یادگرفتن زندگی همراه با تشنج و سایر جنبه های این بیماری (کلینک، کمپل، 2009) کمک کننده است. قبول و پذیرش شرایط توسط خود بیماران و دیگران مهم است (ولیساریز، ویلسون، نیوتن ، 2009). بعضی بیماران انعطاف پذیری، راهکارهای مقابله و راهکارهایی برای کسب و بازگرداندن کنترل (ولیساریز، ویلسون، سالینگ، 2007) را در خود ایجاد می کنند و رشد می دهند. بعضی بزرگسالان نیز معتقدند که موسیقی، معنویت و کارهای داوطلبانه کمک کننده است.
مسائل مربوط به دارو و درمان: بعضی موضوعات درمانی با رنج بردن از مصرف دارو مرتبط است؛ برای مثال فراموش کردن مصرف دارو (ریدزدال، وان، مورگان ، 2003)، دیگر موضوعات با عوارض جانبی مصرف داروها مرتبط است؛ شامل معده درد، حساسیت به نور، خستگی، سوخت و ساز بدن، سطوح انرژی، مشکلات حافظه و جوش پوستی (ولیساریز، ویلسون، سالینگ، 2007، موفات و همکاران، 2009). بیماران درباره ایمنی داروها و درباره وابستگی به داروها (هایتور، کارمون، مینیک، 2002)، عوارض نامعلوم و اثربخشی داروها با یکدیگر (راتی و همکاران، 2007) نگران هستند. زنان در سن باروری نگرانی های خاصی دارند؛ آنها درباره تعامل داروهای صرع با قرص های ضد بارداری و نیز تأثیرشان روی جنین در حال رشد نگرانند. این زنان مجبور به انتخاب درمان های مشکل تر هستند. درواقع، نوسان خطرات در اِزای ایمنی برای تشنج، جلوگیری از بارداری، اجتناب از بارداری ناخواسته، رشد سالم جنین و مدیریت درد در حین زایمان (تامپسون، توماس، سالومون، 2008) مسأله مهمی برای آنان می باشد.
برآورد می شود که غیر پایبندی به مصرف داروهای ضد تشنج در بیش از 30-50 درصد از مصروعین رخ می دهد (منجونات و همکاران، 2009، فاوت و همکاران ، 2014) و ممکن است با تشدید فراوانی حملات، افزایش بستری شدن در بیمارستان، هزینه سیستم مراقبت سلامتی، خطر بالاتری برای ابتلاء به مریضی ها و مرگ و میر مرتبط باشد. عواملی که حدس زده می شود باعث افزایش غیر پایبندی ضعیف در مصروعین باشند عبارتند از فراموش کردن دارو (هاوینگا و همکاران، 2008)، احساس ننگ به جهت مصرف داروهای ضد تشنج، و خصوصاً فشار طاقت فرسا از مصرف داروها (گرنت ،2000؛ اتینگر و همکاران، 2014). صرع در حالت شدیدتر با نقص شناختی، آگاهی ضعیف از مفاهیم مرتبط با صرع، هزینه های درمان (هاوینگا و همکاران، 2008)، روابط پزشک- بیمار پایین تر از حد مطلوب مرتبط است (ایتوک و همکاران، 2007).
در بین بیماران غیر مصروع مانند مبتلایان به فشار خون (کروسل-وود و همکاران، 2010)، هپاتیت (لیو و همکاران ،2010) و ایدز (واگنر و همکاران، 2011)؛ افسردگی اغلب به عنوان عامل خطر مهمی برای پایبندی ضعیف به درمان ذکر می شود. یک فرا تحلیل از “تجربه و تحمل در شرایط مزمن گوناگون” نشان داد که احتمال اینکه بیماران افسرده غیر پایبند باشد، نسبت به بیماران بدون افسردگی 76/1 برابر بیشتر است (گرنارد و همکاران، 2011).
امید به آینده: بیماران مصروع در تمام گروه های سنی نگرانی ها و امیدهایی درباره آینده دارند. برای کودکان و نوجوانان، نگرانی ها بر ناتوان بودن برای شرکت دادن در فعالیت های اجتماعی معمول، مدیریت کردن یک تشنج در موقعیت اجتماعی، رانندگی، ترک کردن خانه، زندگی به تنهایی، اَشکال روابط عاشقانه، داشتن شغل، ایمن بودن و داشتن فرزند، متمرکز است (موفات و همکاران، 2009). نگرانی بیماران بزرگسال برای آینده بطور خاص بر بارداری و انجام وظایف والدینی متمرکز است (راتی و همکاران، 2007). کودکان و نوجوانان امید دارند که آنها از صرع رها شوند (مک ایوان، اسپای، مت کلاف، 2004). نوجوانان و بزرگسالان به داشتن یک زندگی عادی بدون صرع یا تشنج در آینده امید دارند (راتی و همکاران، 2007). بیماران بزرگسال برای امیدوار بودن به آینده از طریق جستجوی مداوم برای مداخلات و درمان های موثرتر و جدیدتر، تلاش می کنند (سمپل، فرجیسن، واگنر، 2006).
عوامل سبک زندگی شامل استرس، مصرف بیش از حد الکل، محرومیت از خواب، و خستگی به عنوان عوامل تصریح کننده در صرع نوجوانان شناخته شده اند (جالایاکشمی و همکاران، 2014). در ادامه به بررسی جنبه هایی از سبک زندگی این افراد می پردازیم:
انرژی: هم کودکان و هم بزرگسالان تجربه خستگی و نیاز شدید به خواب را گزارش می کنند (ولیساریز، ویلسون، سالینگ، 2007).
استرس: استرس یکی از موارد برانگیزاننده تشنج می باشد. تحقیقات اخیر روی غده پینه آل و ماده ملاتونین و ارتباط آن با واسطه های شیمیایی مانند تریپتوفان و تورین ثابت کرده است که در اثر استرس تغییراتی در این مواد ایجاد خواهد شد و شخص را نسبت به تشنج مستعدتر خواهد کرد. در واقع در اثر استرس، میزان تأثیر پذیری این مواد بر مغز کاهش می یابد و به دنبال آن میزان آستانه تشنج پایین می یابد. گاه افرادی وجود دارند که صرع آنها نهفته است و استرس می تواند یک عامل برای بروز تشنج باشد (زارع، نوروزی، صدرعاملی،1390).
تغذیه: ارتباط رژیم غذایی و صرع به تحقیقاتی که از سال 1921 تاکنون انجام شده است باز می گردد، ولی علیرغم تمام این بررسی ها هنوز این ارتباط به طور دقیق مشخص نشده است. داشتن برنامه منظم برای غذاخوردن در طول روز، وعده های غذایی کامل (مخصوصاً صبحانه دارای انواع موادغذایی تا از بروز کمبود قندخون و در نتیجه از تشنج جلوگیری شود)، مصرف کم برنج، نان و پروتوئین (به دلیل تأثیر بر قندخون) باید در این افراد رعایت شود. همچنین غذاهایی مانند شیر، گوشت و پنیر که حاوی ترپتوفان و کربوهیدرات می باشد، به کنترل تشنج در این افراد کمک می کند. ویتامین ب6 نیز از طریق افزایش ماده مهار کننده گابا سبب کنترل تشنج می گردد (زارع، نوروزی، صدرعاملی،1390).
رانندگی: در بعضی از انواع صرع به دلیل ماهیّت بیماری، اشخاص از رانندگی منع می شوند. این صرع ها عبارتند از: صرع بزرگ بدون علامت خبر دهنده، صرع لوب گیجگاهی با علائم حرکات خودبخودی و صرع کوچک با تعداد زیاد در طول شبانه روز. اگر بیمار به مدت 3 سال متوالی تشنج نداشته باشد و صرع آن به صورت تشنج فقط در طول خواب، صرع بزرگ با علائم خبردهنده، صرع های موضعی حرکتی یا حسی و یا صرع های پرشی (میوکلونس) باشد، می تواند با احتیاط رانندگی نماید (زارع، نوروزی، صدرعاملی، 1390). برای نوجوانان در آستانه بزرگسالی، قادر نبودن به رانندگی ضربه مهمی به حساب می آید (ولیساریز، ویلسون، سالینگ، 2007، راتی و همکاران، 2008). قادر نبودن به رانندگی بیماران را به عنوان “افراد متفاوت” مشخص می کند (وایلد، هسلام، 1996؛ به نقل از کِر، نیکسون، آنجلاکودیتی، 2011) و نشان دهنده از دست دادن آزادی می باشد(بیشاپ، آلن، 2003) و نیز به عنوان یک مانع عملی برای بسیاری از فعالیت های عادی است (سمپل، فرجیسن، واگنر، 2006). برای اکثر بیماران شکست در کسب گواهی نامه رانندگی یا از دست دادن آن به خاطر تشخیص صرع یک جنبه بسیار ناتوان کننده از داشتن این شرایط است (رودث و همکاران، 2008) و خصوصاً برای جوانان و افراد میانسال مقابله با این وضعیت بسیار دشوار است (ریدزدال، وان، مورگان، 2003). اگر صرع بیمار کنترل شده است و وی دوره های قطع دارو را تجربه می کند، می تواند 3 تا 6 ماه پس از قطع کامل دارو رانندگی کند. در مورد نوجوانانی که مبتلا به صرعی های “به آسانی قابل کنترل” هستند، بهتر است قطع دارو قبل از اینکه فرد شروع به رانندگی کند انجام گیرد؛ به عبارت دیگر، بهتر است کسب گواهی نامه به تأخیر بیفتد تا اینکه شخص از داشتن آن محروم شود (اینگل،1386، ترجمه آرامی، و خلقی).
صرع و ورزش در کودکان: این موضوع که کودکان مصروع چه ورزش هایی را می توانند انجام دهند، بستگی به کنترل تشنجات در کودک دارد. علل بروز تشنج در حین انجام فعالیت های ورزشی عبارتند از: 1- تنفس تند و سریع در حین انجام فعالیت های ورزشی 2- عرق کردن زیاد 3- حرکات بدنی زیاد و خسته کننده 4- فشارهای هیجانی و روانی همراه ورزش.
اکثر کودکان مبتلا به صرع از این موضوع که دیگر قادر به انجام ورزش نخواهند بود، نگران می باشند و بیشتر والدین هم این عقیده اشتباه را دارند که ورزش برای کودک آنها خطرناک می باشد. اما والدین باید بدانند که بازی و ورزش یک قسمت مهم از زندگی هر کودک می باشد. در اغلب موارد، ورزش و فعالیت های بدنی، برای کودکان مبتلا به صرع مفید و ضروری می باشد. هیچ قانون مشخصی جهت انجام فعالیت های ورزشی کودکان مصروع وجود ندارد. درصورت وجود حمله های متوالی که قابل پیش بینی نیستند، انجام فعالیت های ورزشی با توجه به شرایط خاص کودک و مشورت با پزشک معالج انجام گیرد.
خواب: خواب شبانه نقش حیاتی و مهمی را در سلامتی افراد، به ویژه در مبتلایان به صرع ایفا می کند. با داشتن خواب خوب شبانه، می توانیم واضح و صریح فکر کنیم، سریع واکنش نشان دهیم و کارهای روزمره را بهتر انجام دهیم.
کم خوابی و کیفیت نامناسب خواب؛ تعداد تشنجات را در مصروعین افزایش می دهد. علت تأثیر محرومیت از خوب در تحرک تشنجات در بیماران به طور دقیق و واضح مشخص نیست، اما تئوری های زیر مطرح شده است:
1) سیکل خواب- بیداری با تغییرات فعالیّت الکتریکی مغز در ارتباط است. پس می توان نتیجه گرفت بین تشنجات و سیکل خواب- بیداری ارتباط مشخص و واضحی وجود دارد؛ چراکه بیماری صرع می تواند ناشی از فعالیت الکتریکی غیرطبیعی در مغز باشد. اگرچه شدت تشنج در بیماران و انواع تشنجات متفاوت است.
2) احتمال وقوع تشنج با تغییرات هورمونی ایجاد شده در هنگام خواب ارتباط دارد. به طورکلی تأثیر تشنج و داروها، بر روی کیفیت خواب بیماران این ارتباط را پیچیده تر می کند.
شناخت: ضربه صرع به عملکردهای شناختی که به طور گسترده گزارش شد توسط کودکان، نوجوانان و بزرگسالان: شامل نقص توجه/تمرکز (موفات و همکاران، 2009)، مشکلات حافظه شامل فراموش کردن اشیا، از دست دادن حافظه کوتاه مدت، بازیابی آهسته تر و با تلاش بیشتر خاطرات (مک ایوان، اسپای، مت کلاف، 2004، موفات و همکاران، 2009)، ادراک ذهنی خیلی آهسته یا سرعت تفکر آهسته (ولیساریز، ویلسون، نیوتن، 2009)، یادگیری ناپیوسته یا تکه تکه (الیوت، لاچ، اسمیت، 2005) و صحبت کردن درهم برهم یا بسختی کلمات را یافتن. در یک پیگیری کمی درباره مطالعات کیفی با تشخیص های جدیدتر بیماران مصروع بزرگسال؛ ضربه عاطفی و از دست دادن فراگیر کنترل منجر شد به شکایات شناختی بیشتر (ولیساریز، ویلسون، نیوتن، 2009).

مطلب مرتبط :   تحقیق رایگان درباره ارزشیابی آموزشی

دسته بندی : علمی