شناسایی راههای تأمین منابع مالی کارآفرینان اجتماعی- قسمت ۹۴

خلیلی (۱۳۸۷) در تحقیق خود ابراز می کند که کارول یکی از مولفه های مسئولیت اجتماعی بنگاه ها را مسئولیت بشر دوستانه یا شهروند خوب می داند و این یعنی، مشارکت بنگاه در انواع فعالیت هایی که از معضلات جامعه بکاهد و کیفیت زندگی مردم را بهبود ببخشند. و همچنین خواجه پور خویی (۱۳۸۷) در تحقیق خود یکی از ویژگی های مهم مسئولیت اجتماعی شرکت ها را مسئولیت بشر دوستانه که شامل تلاش در جهت حل مشکلات اجتماعی گروه های ذینفع بدون چشم داشت اقتصادی بیان می کند. شرکت ها باید در خدمت رفع نیازهای مردم باشند، نه مردم در خدمت برآوردن نیازهای شرکت های بزرگ. شرکت های بزرگ دارای قدرتی عمومی و همگانی هستند که می توانند بر روی سلامت و رفاه عمومی جامعه و افراد تاثیر گذار باشد، و همچنین قابلیت تاثیر گذاری بر روی جریان های بزرگ اجتماعی را دارند. امیدوار(۱۳۸۷) در مقاله خود به اهمیت مسئولیت اجتماعی شرکت ها در جامعه اشاره می کند و بیان می کند که با توجه به تاثیر گذاری شرکت ها حل مشکلات بدون مشارکت شرکت ها غیر ممکن است. شرکت های بزرگ با تاسیس بنیادها و سازمان های خیریه و شرکت های کوچک تر نیز می توانند از طریق راه هایی چون کمک مالی به موسسات خیریه به بخشی از تعهد و وظیفه خود پاسخ دهند. شرکت ها باید این موضوع را بپذیرند که مشکلات جامعه بخشی از مشکلات آنها نیز می باشد، چون اگر محیط این شرکت فقر و بیماری وجود داشته باشد در نهایت این مشکلات گربیان گیر این شرکت ها نیز می شود. شرکت هایی که مسئولیت اجتماعی خود را بپذیرند شاهد ارتقاء عملکرد مالی خود خواهند بود و همچنین خواهند توانست باعث اعتماد مردم و بازار، مشتریان و جامعه را نسبت به محصولاتشان فراهم کنند. و همچنین با عث کاهش هزینه های عملیاتی می شود. در ایران نیز مسئولیت اجتماعی شرکت ها در قالب مفاهیمی چون وقف و وام های قرض الحسنه و غیره نمود یافته است. و بسیاری از صاحبان شرکت ها و تجار بر اساس باورهای مذهبی و اخلاقی عمدتا مسئولیت و نقش اجتماعی خویش در قالب های نیکوکارانه و مذهبی ایفا می کردند، در حالی که مسئولیت اجتماعی شرکت ها به طور سنتی به عنوان فعالیتی به شمار می رود که شرکت ها به صورت داوطلبانه درگیر آن هستند. خواجه پور خویی(۱۳۸۷) همچنین نقشهای مختلفی برای افزایش مسئولیت اجتماعی بیان می کند. ۱٫ نقش هدایت کننده: کلیه عوامل حکومتی یعنی دولت، قوه قضاییه و مجلس بایستی با تدوین قوانین، آئین نامه ها و استانداردهای معین و قابل اجرا، شرکت را در امر توسعه مسئولیت اجتماعی توانمد سازند. ۲٫ نقش راهبردی: شرکت های غیر دولتی هنگامی قوانین، استانداردها و الگوهای رفتاری موجود را جدی تلقی می کنند که خود دولت نیز نه تنها به همان قوانین احترام بگذارد، بلکه در حیطه رفتار مدیریتی خود از آن قوانین نیز فراتر رفته و با ابتکار عمل در حوزه هایی همچمون آموزش، حفاضت از محیط زیست، احترام به خواسته های اجتماعی و غیره الگوهای رهبردی بیافریند. ۳٫ نقش تسهیل کننده: نهاد های حکومتی باید با استفاده از ابزار حاکمیتی تعامل و همکاری را گسترش دهند( مثلا ابزار مالیاتی). این گونه تسهیلات بدون شک به روان سازی تعامل مفید و مثمر ثمر بین شرکت و گروه های مختلف اجتماعی کمک کند.۴٫ نقش کاتالیزور: دولت می تواند با ایجاد زیر ساخت های مناسب برای ترویج مشئولیت اجتماعی بستر سازی کند. با این حال عنوان می کند که دولت نباید به دنبال پررنگ تر کردن نقش خود باشد و بهتر در تمام حوزه هایی که می تواند نظارت را به نهاد های غیردولتی واسپاری کند. و عدم دخالت دولت در آن قسمت از مسئولیت اخلاقی و اجتماعی که جایگاه خود را در فرهنگ عمومی و فرهنگ مدیریتی پیدا کرده است.
دولت نیز باید سیاست گذاری های انجام دهد تا باعث تشویق شرکت ها برای انجام فعالیت های داوطلبانه باشد. مانند ترکیبی از سیاست های تشویق مالیاتی و پرداخت یارانه و الزام شرکت ها به مشارکت در هزینه های عمومی و اقدامات انگیزیشی و نظارتی و همچنین تصویب قوانین برای تسهیل. مسئولیت اجتماعی شرکت ها روش مهمی است که دولت ها را قادر می سازد رقابت های اقتصادی را افزایش دهند و در کنار آن بازده اجتماعی خوبی را تضمین کند. مثلا هنگامی که فعالیت هایی مانند نیکوکاری شرکت ها، سرمایه گذاری اجتماعی و کارآفرینی اجتماعی در چارچوب سیاست گذاری اجتماعی قرار گیرد، اقدامات اجتماعی شرکت ها می تواند در مقابل فقر، و نابرابری موثر باشد. در واقع اقدامات شرکت ها می تواند مکمل اقدامات دولت ها باشد. دولت می تواند با ظرفیت سازی و توانمند کردن کارآفرینان اجتماعی این بخش را به عنوان بازوی مکمل در سیاست گذاری های خود استفاده کنند. می توان با ایجاد فرهنگ احترام متقابل به تمام ابعاد زندگی انسانی در جوامع امروزی مسئولیت اجتماعی شرکت ها را تکامل بخشید و باعث تقویت مشارکت داوطلبانه شرکت ها برای اهداف بشردوستانه در بنیاد های خیریه و یا موسسات شد (امیدوار،۱۳۸۷). و همچنین می توانند با ایجاد بنیادهای خیریه وقفی در جهت ایجاد زمینه های توسعه رفاه اجتماعی بیشتر مسئولیت اجتماعی خود را افزایش دهند. و شرکت ها همچنین می توانند طرح های داوطلبانه برای کارکنان خود داشته باشند. موسسات می توانند شرکت ها باید بدانند که سرمایه گذاری اجتماعی یک هزینه نبوده، بلکه یک سرمایه گذاری دراز مدت است(امیدیانی،۱۳۸۷). دراکر می گوید، در جامعه پلورالیسمی، مسئولیت ارتقاء و بهبود اجتماع، معضل و مقوله ای دائمی است که هیچ گاه حل نمی شود. بخشی از این مسئولیت، در چارچوب انچه گفته می شود، متوجه بنگاه و بخشی از این متوجه نهاد های ذی صلاح- دولت و سازمان های وابسته به آن- است. آنها باید امکان تبدیل پروژه «حل یک معضل و نابسامانی اجتماعی» به «فرصت کار و کاسبی» را بررسی کنند. به نظر دراکر، مدیران هرگز از این نگرانی ها و مسئولیت ها فارغ نیستند. نکته اساسی در نظریات دراکر این است که هر کس باید به کاری بپردازد که اهلیت و اقتدار و مشروعیت آن را داشته باشند. بنگاها و مدیران باید در دادستد و کسب و کار، به اصول اخلاقی متعارف جامعه احترام گذاشته و خود را به آن مقید و پایبند بدانند(خلیلی،۱۳۸۷)
وقف
در مدل نهایی تحقیق در حال حاضر تنها درصد بسیار کمی از موسسات از این سنت پسندیده برای تامین نیازهای خود استفاده می کنند و این با تحقیق امیدیانی (۱۳۸۷) که در مقاله خود عنوان می کند که در کشور های پیشرفته بعضی از بنیاد های خیریه از محل کمک های وقفی اداره می شوند، و همچنین انگلستان با طراحی صندوق وقفی، منابعی را برای سرمایه گذاری در امور خیریه جمع آوری می کند، هر جند که موسسات بزرگتر بیشتر از این روش استفاده می کنند سازگاری دارد ولی این به دلیل سنتی بودن وقف در کشور تامین مالی از این روش بسیار کمتر از مورد انتظار می باشد در حالی که در کشور ما با توجه به باورها و اعتقادات مردم بستر مناسبی در این زمینه وجود دارد. نگاهی گذارا به گذشته و حاضر
 

دانلود متن کامل این پایان نامه در سایت abisho.ir