شناسایی راههای تأمین منابع مالی کارآفرینان اجتماعی- قسمت ۶

برای خلق و نگهداری ماموریت اجتماعی ارزش تعریف می کنند؛
این افراد مجدانه در پی کشف و پی گیری فرصت های جدید برای رسیدن به هدف هستند؛
آن ها بی باکانه و بدون محدود شدن توسط منابع در دسترس، فعالیت می کنند؛
کارآفرینان اجتماعی نسبت به مخاطبان خود پاسخ گو هستند؛
آن ها به طور مداوم خود را درگیر فرایند نوآوری، یادگیری و انطباق می کنند(دیز،۲۰۰۱).
با توجه روز افزون به این موضوع، هم چنان کارآفرینی اجتماعی در نظر افراد متفاوت، معنای مختلفی دارد. برخی کارآفرینی اجتماعی را منحصر به سازمانهای غیر انتفاعی که برای پیش برد اهداف خود، فعالیت های سودآور و درآمدزا انجام می دهند، می دانند. بعضی این مفهوم را برای تمام کسانی که نسبت به راه اندازی سازمانهای غیر انتفاعی اقدام می کنند به کار می برند. گروهی آن را تنها مختص دسته ای از فعالیتهای سازمان های انتفاعی می دانند که اهداف عام المنفعه دارند. جرج دیز در مقاله ی خود با عنوان “معنای کارآفرینی اجتماعی” می گوید: ” کارآفرینی اجتماعی گونه ای از کارآفرینان با اهداف اجتماعی هستند”(دیز،۲۰۰۱) وی می افزاید : “افرادی که در کارشان نوآوری بیش تری داشته و منجر به ایجاد توسعه ی اجتماعی می شوند، به طبع کارآفرین تر هستند.” بدین ترتیب کارآفرینی اجتماعی می تواند شامل اهداف اجتماعی فعالیت های تجاری مانند تأسیس صندوق های اعتباری خرد، و یافتن راه حل هایی نو برای پاسخ گویی به معضل های اجتماعی باشد(عمرانی،۱۳۸۹).
کارآفرینان اجتماعی اغلب چون به جای کسب و کارهای متداول، دارای چشم انداز راهبردی، پویا و متنوع هستند و از آن جایی که نمی خواهند ماموریت اجتماعی خود را از بین ببرند در هر کجا که ممکن باشد به دنبال متحدان و منابع می گردند. از این رو بسیاری از آن ها هم زمان با دولت، نهادهای بشردوستانه، بخش داوطلبانه ، بانکها و نیز بازار تجاری همکاری می کنند(نیکولز،۲۰۰۶)[۱۰].
محققان میان سه شکل مختلف کارآفرینی اجتماعی تمایز قایل هستند. یک گروه، کارآفرینی اجتماعی را ابتکارعمل سازمانهای غیر انتفاعی، برای کسب درآمد های اضافی، پس از روبه رو شدن با قطع بودجه های دولتی، کمک های نقدی فردی و شرکتی، افزایش رقابت، افزایش نیازهای اجتماعی و فشار حامیان مالی برای کوچک شدن و ادغام، می دانند. گروه دوم، کارآفرینی اجتماعی را ابتکار عمل کارآفرینان مستقل برای رفع یک مشکل اجتماعی مشخص تعریف می کنند. گروه سوم کارآفرینی اجتماعی را مسئولیت اجتماعی شرکتهای تجاری فعال در بخش میانی می داند(نوبا و مایر،۲۰۰۳)[۱۱].
بیشتر نویسندگان این طور بیان کرده اند که کارآفرینان اجتماعی اجازه نمی دهند که فقدان منابع، عقایدشان را محدود کند، آنها بر تجربه شان اصرار می ورزند، محیط شان را به کنترل در می آورند و بیشتر از حد متوسط تحمل عدم اطمینان را داشته، برای برقرای عدالت اجتماعی، کشش و کوششی فراوان دارند . کارافرینان اجتماعی سازمانهای کارآفرینانه نوآوری را تأسیس کرده و به انجام اقدامات مخاطره آمیزی که رسالتش تغییر اجتماعی و گسترش گروه هدف به جای تعقیب سود است، دست می زنند. برخلاف کارآفرینان اقتصادی، کارآفرینان اجتماعی اغلب از تلاش های یکدیگر حمایت می کنند. آنها توانایی تحلیل، پیش بینی، برقراری ارتباط، همدلی ، به شوق آوردن، طرفداری کردن و میانجیگری را دارا هستند و قادرند که دامنه وسیعی از افراد متمایز را تولید سازند و سازماندهی کنند(شریل،۲۰۰۰)[۱۲].
. به طور معمول آنچه کارآفرینان اجتماعی را از کارآفرینان معمولی متمایز می سازد تعهد اجتماعی و تمایل کم به پاداش مالی آنهاست. جانسون در بررسی کارآفرینان اجتماعی در بخش خصوصی کانادا، بیان می کند که این افراد با حس نیرومندی نسبت به عدالت اجتماعی به فعالیتهای انتفاعی به عنوان ابزاری برای رسیدن به هدف می نگرند(روبرتس، و چنی،۲۰۰۵ .[۱۳](
اهمیت از نظرتأمین مالی
بسیاری از شکست های کشورهای در حال توسعه بر اثر سیاست های اشتباه بوده است، شکست های بازار سرمایه یکی از موانع اساسی برای توسعه اقتصادی بوده است. رکود مالی، تخصیص سلیقه ای و بی قاعده اعتبارات و سایر دخالت ها سبب شده است که نظام بانکی نتواند منابع کارآمد اختصاص دهد. علاوه بر این ها برخی ویژگی های ذاتی نظام تأمین مالی سبب نامناسب شدن برای تأمین نیازهای سرمایه گذاری قابلیت های کارآفرینان اجتماعی شده است. در اینجا باید تمایزی مهم مشخص شود. بخش بزرگی از قابلیت های کارآفرینان اجتماعی رسیدگی به مشکلات جامعه و افراد کم درآمد است مشکلاتی که دولت از حل آنها ناتوان است. تأمین مالی این فعالیتها نیازمند ساز و کارهای متفاوتی است. برخی از این سازوکارها، تأسیس نهادهای مالی جدید، وام هایی با شرایط خاص یا بهره کم، برخی دیگر شامل مشارکت وام دهنده در سود و زیان می شود. بسیاری از این روشها زمانی ظاهر می شود که بازارهای مالی نسبت به نیاز برای ابزارهای جدید آگاهی پیدا کند. در کشورهای در حال توسعه، نظام بانکی غالباً توانایی ارائه این ابزارهای جدید را ندارد. این امر تا حدی به علت دخالت ها و کنترل های گمراه کننده دولت می باشد. اولین کاری که باید انجام شود حذف دخالت های ناکارآمد است. پس از آن، دولت باید تشویق نهادها و سازکارهای مناسب مالی را برای توسعه کارآفرینان اجتماعی را در دستور کار قرار دهد(اسلامی بیدگلی ،۱۳۸۴).
۱-۴-۱ هدف اصلی
شناسایی راه های تامین مالی کارآفرینان اجتماعی؛
۱-۴-۲ اهداف جزئی
شناسایی میزان استفاده از روش های درآمدزایی در تأمین مالی کارآفرینان اجتماعی؛
شناسایی میزان استفاده از کمک های دولتی در تأمین مالی کارآفرینان اجتماعی؛
شناسایی میزان استفاده از اهدایی ها در تأمین مالی کارآفرینان اجتماعی؛
شناسایی میزان استفاده از سرمایه گذاری در تأمین مالی کارآفرینان اجتماعی؛
۱-۵-۱ سوال اصلی
کارآفرینان اجتماعی از چه راههایی تأمین منابع مالی می شوند؟
۱-۵-۲ سوالهای جزئی
کارآفرینان اجتماعی به چه میزان از روش های درآمدزایی تامین مالی می شوند؟
کارآفرینان اجتماعی به چه میزان از کمک های دولتی تأمین مالی می شوند؟
کارآفرینان اجتماعی به چه میزان از اهدایی ها تامین مالی می شوند؟
کارآفرینان اجتماعی به چه میزان از سرمایه گذاری تامین مالی می شوند؟
۱-۶ تعاریف مفهومی
کارآفرینی اجتماعی:
فرایند ایجاد ارزش اجتماعی که طی آن منابع جهت برآورده ساختن نیازهای اجتماعی، تحریک برای ایجاد تغییرات اجتماعی و یا ایجاد سازمانهای جدید، به روش های جدید با همدیگر ترکیب می شوند(ماری و مارتی،۲۰۰۶)[۱۴].
کارآفرینی اجتماعی فرایندی است که با بکارگیری مکانیزم تخریب خلاق و چرخه نوآوری شومپیتری از طریق ایجاد یک کسب و کار اجتماعی (بخش خصوصی،عمومی، داوطالبنه و غیرانتفاعی) با بسیج منابع گوناگون و مخاطرات مالی و اجتماعی؛ با خلق ارزشهای اجتماعی و اقتصادی؛خدنات جدیدی را به جامعه ارائه می دهد (احمدپورداریانی،۱۳۸۵،ص۴).
تأمین مالی:
عبارت است از جمع آوری وجوه برای ابتیاع گوناگون مورد نیاز تولید کالا یا ارائه خدمت، به عبارت دیگر تأمین، تأمین سرمایه مورد نیاز جهت سرمایه گذاری در طرحهای اقتصادی می باشد(سیف نیا و همکاران؛۱۳۹۱).
۱-۷ تعاریف عملیاتی
کارآفرینی اجتماعی
کارآفرینی اجتماعی، کسی است که کسب و کار غیرانتفاعی را برای ایجاد درآمد جهت هزینه کردن برای خدمات اجتماعی متقبل می شود(مک نامارو،۱۹۹۹).
تامین مالی
تامین مالی به فرایند تمرکز منابع مالی یا سرمایه به صورت میان مدت و بلند مدت اطلاق می شود(درگاهی،۱۳۸۵).
۱-۸ سازماندهی تحقیق
فصل اول، با بیان انگیزه و اهمیت انجام تحقیق، سوالات، حیطه پژوهش به شناخت موضوع کمک می کند. فصل دوم به پیشینه تحقیق می پردازد. در ادبیات کارآفرینی اجتماعی و تامین مالی ور وشهای تامین مالی را مرور کرده و سپس به طبقه بندی ها و مدل های کارآفرینان اجتماعی را معرفی می کند و سپس به جمع بندی را انجام می دهد. فصل سوم، روش تحقیق را شرح می دهد و شامل روش شناسی، طراحی، جامعه آماری، روش گردآوری می باشد. فصل چهارم، ابتدا به تحلیل مصاحبه و و سپس به تحلیل پرسشنامه می پردازد. در نهایت فصل پنجم به بیان نتایج تحقیق، محدودیت های تحقیق و پیشنهاد برای تحقیقات آتی می پردازد.
فصل دوم:
مروری بر ادبیات تحقیق
۲-۱ مقدمه:

یک مطلب دیگر:
شناسایی راههای تأمین منابع مالی کارآفرینان اجتماعی- قسمت ۲۳

برای دانلود متن کامل پایان نامه به سایت zusa.ir مراجعه نمایید.