دانلود پایان نامه

شیوع در طول عمر صرع در بین جمعیت آسیایی 7 در 1000 است و 41 درصد از همه افرادی که درمان مناسب دریافت نکردند. در حالی که شیوع صرع فعال 6/4 در 1000 است و نیز در 63 درصد از افرادی که درمان ضد تشنج کافی را دریافت نکردند (مک و همکاران، 2007). هرساله 16-134 مورد جدید مصروع در 100,000نفر به جمعیت مصروعین اضافه می شود (پریسچیچ و همکاران، 2008، بانرجی، فیلیپی، آلن هاوسر، 2009).
اگرچه عوامل گوناگونی میزان بروز و شیوع تشنج صرعی را تحت تأثیر قرار می دهند، تقریباً 2 درصد مردم در طول عمر خود یک مرتبه دچار حمله تشنج صرعی شده اند و به احتمال حدود 5/0 درصد آنها مشکلات درمانی شدیدی داشته اند که حداکثر میزان بروز آن در اوایل کودکی و اواخر بزرگسالی بوده است (اسنایدر، ناسباوم، رابین، 2006). براین اساس اگر تعریف صرع به صورت دو یا چند تشنج بدون تحریک در نظر گرفته شود، میزان بروز صرع در جمعیت های مختلف در سراسر جهان در حدود 5/0 تا 3/0 درصد بوده و میزان شیوع صرع 5 تا 10 نفر در هر 1000 نفر تخمین زده می شود. بنابراین به طور متوسط شیوع بیماری صرع در جوامع گوناگون در حدود یک درصد است.
در مورد شیوع انواع گوناگون این بیماری، نتایج آماری بسیار مختلف بوده اند؛ ولی رقم60 درصد برای انواع صرع های منتشر و 40 درصد برای انواع صرع های موضعی، میانگین قابل قبولی به نظر می رسد (به نقل از توکلی،1389).
صرع ایدیوپاتیک معمولاً بین سنین 10-30 سالگی شروع می شود و کسانی که اولین حمله
صرع آنها خارج از این سنین باشد اغلب دچار صرع موضعی هستند (هاستر و همکاران، 2005). همچنین بیشترین شیوع صرع در سال اول زندگی گزارش شده است و به دنبال آن تا نوجوانی کاهش یافته، با این همه در کودکی و نوجوانی بیشتر از بزرگسالی دیده می شود (سائین، ساتولا، استافستروم، 2004). از نظر متغیرهای جنسیت، نژاد، و شهری و روستایی بودن تفاوتی در نرخ بروز و شیوع صرع دیده نشده است، اما با کاهش سطح تحصیلات و درآمد، شیوع صرع افزایش می یابد (تلز-زنتنو و همکاران، 2004).
2-1-7 علت شناسی صرع
صرع در واقع مجموعه ای از سندروم هاست که با حملات تشنجی تکرار شونده و بدون علت تحریک کننده مشخص می گردد. سندرم های صرعی توسط الگوهای اختصاصی بالینی نظیر سن آغاز، تاریخچه و سابقه خانوادگی و نوع حملات تشنجی طبقه بندی می شوند. انواع صرع را می توان با توجه به چگونگی بروز حملات، متداول ترین سندرم های متعلق به تشنج های عمومی و متداول ترین سندرم های متعلق به تشنج های منطقه ای از هم متمایز کرد. صرع می تواند اولیه (ایدیوپاتیک) یا ثانویه باشد. در صرع ثانویه علت صرع مشخص بوده و صرع در واقع نشانه ای از یک اختلال زمینه ای دیگر مثل تومور مغزی می باشد.
علت بروز تشنج را می توان نوعی آشفتگی و اختلال الکتریکی در سلول های عصبی بخشی از مغز دانست که سبب می شود این سلول ها به تخلیه غیر طبیعی، کنترل نشده و تکرار شونده بار الکتریکی خود بپردازند. تشنج در واقع بازتابی از این نوع تخلیه مفرط بار الکتریکی در نرون هاست و می تواند به صورت از بین رفتن هشیاری، فعالیت های حرکتی مفرط یا فقدان حرکت و تونسیته عضلانی، اختلالات رفتاری، ادراکی، حسی و خلقی تظاهر پیدا کند (مشتاق، ١٣٨٨).
گرچه تاکنون تصور می شد که صرع در اثر آسیب دیدگی نورون ها ایجاد می شود اما اکنون گروهی از محققان موسسه نوروساینس شورای تحقیقات ملی دریافتند که سلول های ستاره ای شکل (استروسیت ها) بطور فعالی در ایجاد حمله های صرعی حضور دارند (مجله صرع و سلامتی، شماره 41).
در بسیاری از بیماران (حدود 70 درصد) علت شناخته شده ای برای این عارضه وجود ندارد، که به آن صرع ایدیوپاتیک اطلاق می شود. در گروه دیگری از بیماران؛ زمینه بیماری های ارثی، عفونت های سیستم عصبی، ناهنجاری های مادرزادی مغزی، ناهنجاری های کروزومی و عقب ماندگی های ذهنی، ضربه های مغزی، حوادث عروق مغزی(CVA)، تومورهای مغزی، عوارض دارویی، مسمومیت ها و… وجود دارد که به آن صرع علامت دار گفته می شود (زمانی، 1386).
در واقع، ممکن است تشنج ها ناشی از اختلال عملکرد اولیه سیستم عصبی مرکزی یا اختلال متابولیک زمینه ای (ایدیوپاتیک یا همان نقایص تکاملی و ژنتیکی) یا یک بیماری سیستمیک باشند. شناسایی علت صرع اهمیّت زیادی دارد؛ زیرا باید درمان را متوجه اختلال زمینه ای و همچنین کنترل تشنج نمود.
بیماری های نورولوژیک اولیه که موجب تشنج می شوند عبارتند از: تشنج خوش خیم ناشی از تب در کودکان، صرع ایدیوپایتک، ترومای سر، سکته مغزی، ضایعات توده ای، مننژیت یا انسفالیت و …
بیماری های سیستمیک که موجب تشنج می شوند عبارتند از: هیپوگلیسمی، هیپوکلسمی، اورمی، آنسفالوپاتی کبدی، مصرف بیش از حد دارو، قطع دارو و… (گرینبرگ، امینوف، سایمون، 1382).
احتمال انتقال ارثی بیماری به فرزندان در بعضی تشنجات کم و در بعضی مانند صرع کوچک یا تشنج آبسانس بیشتر است. بعضی از آمار ها نشان می دهند که در صورتی که هیچ یک از والدین مبتلا به بیماری نباشند؛ احتمال تشنج فرزندان حدود 5/0درصد است، و چنانچه یکی از والدین مبتلا باشد، به احتمال 4درصد و چنانچه هردو والد مبتلا باشند این میزان به 15 درصد افزایش می یابد (زارع، نوروزی، صدرعاملی، 1390). البته دیگر منابع ارقام متفاوتی را ارائه می دهند.
2-1-8 تشخیص های افتراقی صرع
در تشخیص صرع همواره لازم است تشخیص های افتراقی را با توجه به سن بیمار و با دقت در شرح حال، معاینه و تست های تشخیصی همچون نوار مغز، فیلم برداری و مانیتورینگ کنار گذاشت و از تشخیص عجولانه خودداری نمود. در هر گروه سنی علل مختلفی جز صرع وجود دارند که خود را به صورت حمله ای نشان می دهند و ممکن است با صرع اشتباه شوند که در ذیل به مهم ترین آنها اشاره می شود:
الف) در گروه سنی کودکان: 1- اختلالات حرکت (همچون تیک، کره، ترمور، دیستونوسی و…) 2-حملات ریسه رفتن 3- اختلالات ریتم و هدایت قلبی 4- اختلالات خواب (همچون کابوس و ترس شبانه) 5- میگرن و واریته های میگرنی 6- میوکلونوس های خوش خیم و پرش های غیرصرعی
ب) در گروه سنی بزرگسالان: 1- حملات ایسکمیک گذرای مغزی (TIA) 2- حملات فراموشی گذرا (TGA)
ج) مشترک در کلیه سنین: 1- میگرن 2- سنکوپ 3- بیماری منیر 4- تشنج کاذب (زمانی،1386)
2-1-9 درمان صرع
طبق آمار سازمان بهداشت جهانی در سال 2005 حدود 50 میلیون نفر در جهان مبتلا به صرع هستند و این بیماری 1 درصد از کل هزینه های درمانی را به خود اختصاص می دهد. اگرچه در حدود 70 درصد از مصروعین بطور موفقیت آمیز با داروهای موجود درمان می شوند، در حدود 30 درصد از بیماران، حملات مزمنی را تجربه می کنند که به طور رضایت بخش و کامل به داروهای

مطلب مرتبط :   خرید پایان نامه روانشناسی :حقوق و دستمزد

دسته بندی : علمی