دانلود پایان نامه

در حملات منطقه ای ساده، تنها یک انگشت با یکی از دست ها دچار لرزش می شود یا دهان به نحو غیر قابل کنترلی پرش پیدا می کند. فرد ممکن است به شکل غیر قابل فهمی صحبت نماید یا دستخوش سرگیجه گردد، همچنین طعم ها، بوها، تصاویر یا اصوات نامعمول یا ناخوشایندی را تجربه نماید اما هشیاری وی از بین نمی رود .
در حملات منطقه ای مرکب، فرد یا بی حرکت باقی می ماند یا به طور خودکار حرکاتی را انجام می دهد که در هر حال تناسبی با زمان و مکان ندارد یا ممکن است دچار هیجانات بیش از حد ناشی از ترس، عصبانیت، شعف یا تحریک پذیری گردد. بعد از به پایان آمدن تظاهرات، بیمار گذراندن این مرحله را به خاطر نمی آورد.
در حملات عمومی که قبلا تحت عنوان صرع بزرگ شناخته می شدند، هر دو نیمکره مغز، درگیر هستند و در نتیجه هر دو نیمه بدن از خود واکنش نشان می دهند. در این نوع صرع کل بدن دچار سفتی شدید شده و با پرش ها و تکان های عضلانی که به طور متناوب از حالت شل به حال انقباض در می آید ( انقباض های تونیک – کلونیک عمومی) دنبال می شود.
انقباض همزمان دیافراگم و عضلات قفسه سینه، حالتی را ایجاد می کنند که به فریاد صرعی معروف است. زبان اغلب جویده می شود و بیمار دچار بی اخیاری ادرار مدفوع می گردد. بعد از یکی دو دقیقه، حرکات تشنجی فروکش می نمایند، بیمار آرام و بدن وی شل شده و در کمای عمیق فرو می رود، در حالی که با سر و صدا نفس می کشد بعد از به هوش آمدن (پس از تشنج)، بیمار اغلب دچار حالت گیجی بوده و به سختی بیدار می شود و ممکن است ساعت ها در خواب باشد. بیشتر بیماران از سر درد و درد عضلانی، خستگی و افسردگی شکایت دارند.
وضعیت صرعی یا صرع پایدار ( فعالیت تشنجی حاد و طولانی مدت)، در واقع بروز یکسری تشنجات عمومی است که در آن هشیاری بیمار بلافاصله در فاصله بین حملات به طور کامل بهبود نمی یابد. این اصطلاح تعمیم یافته و شامل کلیه حملات تشنجی مداوم بالینی یا الکتریکی بر روی نوار مغزی که در حدود ۳۰ دقیقه به طول می انجامد نیز می شود حتی اگر اختلالی در سطح هشیاری پدید نیاید. این وضعیت نوعی اورژانس پزشکی در نظر گرفته می شود که از اهمیّت خاصی برخوردار است. صرع پایدار، اثرات فزاینده ای به وجود می آورد. انقباضات شدید عضلانی، سبب می شوند تا نیازهای متابولیکی افزایش یابند، همچنین در فعالیت های تنفسی نیز تأثیر می گذارند. در مرحله اوج هر حمله که سبب احتقان عروقی و کاهش اکسیژن در مغز می شود ممکن است فرد دچار ایست تنفسی گردد. تکرار دوره های کمبود اکسیژن و ورم مغزی، می تواند منجر به صدمات غیر قابل برگشت و کشنده مغزی شود. عواملی که بروز صرع پایدار را سرعت می بخشند عبارتند از: قطع دارو های ضد تشنج تب و عفونت های همزمان (مشتاق، ١٣٨٨).
در تقسیم بندی جزئی تر از تشنجات موارد زیر قابل ذکر است:
1- تشنج های ساده موضعی: این نوع تشنج ها در نتیجه فعالیت صرعی یک قسمت از مغر، که معمولاً به کورتکس یا سیستمک لیمبیک مربوط می شود، به وجود می آید. در این نوع حملات هشیاری مختل نشده و فرد می تواند صحبت کند و به سوالات پاسخ دهد. این افراد می توانند آنچه را که در طول تشنج اتفاق افتاده است را به خاطر بیاورند. این تشنجات در افراد مختلف، اَشکال متفاوتی دارد: حسی، حرکتی، هیجانی و…
تشنج های حسی: برخی از تشنجات ساده کانونی شامل تجربه حسی است. فرد ممکن است نورهائی را ببیند، صداهای وزوز مشخصی را بشنود یا احساس سوزش و خارش یا کرختی در قسمتی از بدن داشته باشد (نوائی پور، سلیمانی، برزگر، 1387).
تشنجات حرکتی: نوعی از حملات ساده کانونی است که حرکات تشنجی معمولاً به صورت کلونیک هستند؛ این حرکات از یک ناحیه بدن شروع می شوند و سپس ممکن است به قسمت های دیگری از بدن نیز انتشار یابند.
تشنجات احساسی/هیجانی: نوعی از تشنج های ساده کانونی که از نواحی لوب گیجگاهی یا نزدیک آن ناشی می شود و در آن، افراد غالباً یک حادثه عجیب را تجربه می کنند؛ فرد ممکن است چیزهایی را ببیند و بشنود که وجود خارجی ندارند یا در خود احساس خاصی را تجربه کنند که اغلب احساس ترس است و البته گاهی نیز به صورت اندوه، عصبانیت یا شادی می باشد. آنها ممکن است بوی بد را استشمام کنند یا طعم بدی را در دهان خود بچشند، و احساساتی از این دست را تجربه کنند. این نوع تشنج ها گاهاً تحت عنوان اوراهای لوب گیجگاهی نیز نامیده می شوند.
تشنج های ساده کانونی معمولاً فقط چند ثانیه طول می کشد، اگرچه ممکن است طولانی تر نیز باشند. اگر این نوع تشنج ها، جزء حرکتی نداشته باشند، برای بیننده ملموس و مشهود نخواهند بود. در بعضی افراد تشنج های موضعی ساده منجر به تشنج های موضعی پیچیده یا تشنج های تونیک-کلونیک می شود.
تشنج های موضعی ساده را نباید با هیستری، نمایش و بیماری های روانی اشتباه گرفت.
2- تشنج های موضعی پیچیده: این نوع تشنج زمانی که فعالیت صرعی به هر دو طرف لوب گیجگاهی گسترش پیدا می کند، رخ می دهد. همچنین به این تشنج ها، تشنج های لوب گیجگاهی یا سایکوموتور نیز گویند. این نوع تشنج اغلب بعد از تشنج ساده موضعی با منشأ گیجگاهی اتفاق می افتد. در این موارد اختلال هشیاری وجود دارد، کودک بعد از شروع تشنج مدت زمان طولانی قادر نخواهد بود به سوالات پرسیده شده پاسخ دهد. همچنین کودک قادر به یادآوری آنچه اتفاق نخواهد بود. تشنج های موضعی پیچیده اغلب با تاری دید یا خیره شده چشم ها شروع شده، سپس ممکن است به حرکات جویدن یا حرکات هماهنگ دیگر کشیده شود. کودک به محیط اطراف خود ناآگاه است و گیج به نظر می رسد. بعضی از مبتلایان گاهاً رفتارهای بی معنی انجام می دهند که به نظر اتفاقی و ناآزموده می آید (اتوماتیسم). این افراد ممکن است لباس های شان را بِکَنند یا سعی کنند آنها را از تن درآورند، به هر طرف قدم زنند، به هرچیزی هجوم برند، یا زیر لب سخن بگویند، ممکن است هراسان به نظر رسند و سعی می کنند بدوند. تشنج موضعی پیچیده معمولاً 2 تا 4 دقیقه طول کشیده و بیمار یک حالت گیجی به مدت طولانی را سپری می کند. وقتی که یکبار حرکات خاصی از تشنج در فرد مشاهده شد، معمولاً آن حرکت خاص با هربار تشنج بعدی تکرار خواهد شد. بعضی اوقات این نوع تشنج به داروهای ضد تشنج مقاوم است و در بعضی از افراد به تشنج تونیک-کلونیک ختم می شود.
3- تشنج تونیک-کلونیک منتشر: زمانی که فعالیت صرعی در سراسر مغز انتشار یابد، اتفاق می افتد. از ابتدای شروع تشنج بیمار هشیاری خود را از دست می دهد و حرکات تشنجی هم شامل تونیک و هم کلونیک است. بعد از تشنج، کودک هشیار نبوده برای مدت زمانی خواب آلود بوده و تمایل به خواب دارد، بیمار آنچه را در طول تشنج بر او گذشته است را به یاد نمی آورد. تشنج معمولاً با افتادن بیمار شروع می شود و احتمالاً با فریاد ناگهانی همراه است. بدن بیمار سفت شده و بعد از مدتی حرکات پرشی شروع می شود. ممکن است تنفسی سطحی یا به طور موقت قطع شود و با کبودی پوست و لب ها همراه باشد. فرد ممکن است کنترل ادرار و مدفوع خود را از دست بدهد. در انتهای تشنج ممکن است ترشح بزاق دهان فرد فراوان باشد. تشنج کلونیک معمولاً 1 تا 3 دقیقه و ندرتاً طولانی مدت اتفاق می افتد.
4- تشنج های آبسانس: در تشنج های آبسانس، فعالیت صرعی در سراسر مغز اتفاق می افتد، و معمولاً بدون داشتن جزء حرکتی موجب اختلال هشیاری بیمار می شود. بعد از تشنج بیمار از اتفاقاتِ رخ داده، چیزی را به خاطر نمی آورد. تشنج آبسانس شامل یک دوره اختلال هشیاری توأم با خیرگی، شروع و پایان ناگهانی داشته و بدون علامت هشدار دهنده است. بعد از تشنج، گیجی وجود ندارد و فرد می تواند فعالیت کامل خود را فوراً ادامه دهد. تشنج ممکن است با حرکات جویدن، تنفس سریع یا پلک زدن منظم همراه باشد. این نوع تشنج ها 2 تا 10 ثانیه طول می کشد و خیلی خفیف هستنند و ممکن است اطرافیان متوجه آن نشوند. این نوع تشنج ها ممکن است در طول روز چندین بار تکرار شوند. اگر این نوع تشنج شناسایی و درمان نشود، فرد، خصوصاً کودک مبتلا، در یادگیری با مشکل مواجه خواهد شد (نوائی پور، سلیمانی، برزگر، 1387).
5- تشنج میوکلینیک: تشنج میوکلینیک مخصوصاً در انواع مختلف صرع دوران کودکی رخ می دهد و شامل حرکات پرشی عضلانی سریع در یک قسمت یا کل بدن می باشد. یک دست شاید به طور ناگهانی بپرد، شانه ممکن است بالا انداخته شود، پا ممکن است ضربه بزند و یا کل بدن بیمار دچار پرش بشود؛ که این حرکات می تواند به صورت سریالی تکرار شوند یا یکبار رخ دهند. معمولاً هشیاری و حافظه حفظ می شود. این نوع تشنج موجب خواهد شد تا بیماران چیزی را که نگه داشته اند از دست بیندازند و یا از صندلی شان بیفتند.
این نوع تشنج را نباید با تیک و یا پرش های ناگهانی اشتباه گرفت.
6- تشنج های آتونیک: معمولاً در کودکان دیده نمی شود، کنترل آن مشکل می باشد. فرد به طور ناگهانی هشیاری اش را از دست می دهد و روی زمین می افتد، بیمار حرکات تشنجی ندارد، اما سرش ممکن است هنگام افتادن محکم به زمین بخورد. بهبودی بعد از چند ثانیه حاصل می شود و فرد هشیاری اش را به دست می آورد و می تواند دوباره بایستد و راه برود. این تشنج ها ممکن است به عنوان بخشی از سندروم Lennox-Gastaus ظاهر شود. آنها گاهی مقاوم به درمان دارویی هستند، در این صورت بیمار باید برای جلوگیری از آسیب به سرش از کلاه ایمنی استفاده کند.
7- اسپاسم های شیرخوارگی: اسپاسم های شیرخوارگی نیز نادرند و در طول سال اول زندگی رخ می دهند. اسپاسم های شیرخوارگی مجموعه ای از حرکات ناگهانی و سریع هستند که معمولاً حوالی 3-7 ماهگی شروع می شوند. به طور مشخص اگر کودک در حالت نشسته باشد؛ سر و بازوها به طرف جلو خم خواهد شد و بدن ممکن است به طرف جلو خم شود. اگر کودک دراز کشیده باشد؛ زانوها به طرف بالا و سر و بازوها به طرف جلو خم خواهد شد، گویا که بدن تمایل به دفاع از خود دارد. هر اسپاسم 1-2 ثانیه طول می کشد. اغلب در سری های 5 تا 50 تایی یا بیشتر تکرار می شود و ممکن است کودک در طول روز چندین سری را تجربه کند. اسپاسم های شیرخوارگی ممکن است به عنوان بخشی از سندروم West ظاهر شوند. گاهی این اسپاسم ها مقاوم به درمان داروئی هستند و کنترل آنها مشکل است. اسپاسم های شیرخوارگی را نباید با کولیت و حرکات طبیعی شیرخواران اشتباه کرد (نوائی پور، سلیمانی، برزگر، 1387).
2-1-6 همه گیر شناسی
شیوع صرع 10 برابر مولتیپل اسکلروز و 100 برابر اختلالات نورون های حرکتی است (فن ویک ، 1994؛ به نقل از صالح زاده ابرقویی، 1387).

مطلب مرتبط :   پایان نامه مدیریت با موضوع :مزیت رقابتی پایدار

دسته بندی : علمی