دانلود پایان نامه

ضد تشنج جواب نمی دهند (لی ، 2007)
تشنج در حدود دو سوم مصروعین توسط داروهای ضد تشنج با موفقیت کنترل می شود. بیشتر از 24 درصد بیماران مصروع با مقاومت دارویی می توانند بهبودی (برای بیشتر از یک سال) را تجربه کنند (نلیگان و همکاران، 2012، کالاقان و همکاران، 2011).
در پاسخ نامناسب و ناکافی به درمان، سهم کیفیت زندگی ضعیف و افزایش مرگ و میر؛ فشار بیشتری را به بیماران تحمیل می کند (لین، مولا، هرمن ، 2012).
درمان دارویی در صرع برای کنترل تشنج ها به کار گرفته می شود و در مواردی بیمار ناچار به مصرف مادام العمر داروهای ضد تشنج می باشد و از این رو غالباً صرع را یک بیماری نورولوژیک مزمن می دانند.
داروهای ضد تشنج رایج عبارتند از: کاربامازپین، فنوباربیتال، فنی توئین، پریمیدون، والپروات سدیم، کلونازپام، نیترازپام، کورتیکواستروئیدها و…
داروهای ضد تشنج جدید عبارتند از: لاموتریژین، گاباپنتین، فلبامات، تیاگابین، تاپیرامات و… (گرینبرگ، امینوف، سایمون، 1382).
هدف، کنترل حملات همراه با بروز کمترین میزان عوارض جانبی است. در صورت تجویز داروی مناسب و مصرف صحیح آن، حملات تشنجی در ۸۰ – ۷۰ درصد بیماران تحت کنترل در می آید. به ترتیب در ۲۰ درصد و ۳۰ درصد بیماران مبتلا به صرع عمومی و صرع منظقه ای، بیماری با هیچ یک از داروهای موجود بهبود پیدا نمی کند. شاید بتوان علت را ویژگی حملات تشنج یا عدم توانایی بیماران در تحمل اثرات جانبی داروها دانست .قطع ناگهانی داروهای ضد تشنج می تواند منجر به ایجاد حملات تشنجی با دفعات بیشترشده و یا بروز صرع پایدار را در بیمار تسریع کند (مشتاق، ١٣٨٨).
2-1-10 عوارض دارویی
عوارض جانبی برخی داروهای ضد تشنج عبارتند از:
داروی استازولامید: افسردگی، حواسپرتی.
داروی کلونازپام: بی ثباتی(تغییرات روانی)، اِشکال در تمرکز و حافظه، تحریک پذیری، بیش فعالی (در کودکان)، افسردگی (در بزرگسالان).
داروی کاربامازبین: بیقراری، اختلالات رفتاری، عدم تمرکز.
داروی کلوبازپام: پرخاشگری، بیقراری، فراموشی، اضطراب، تغییرات رفتاری، توهم، هذیان، مشکلات خواب، وابستگی جسمی و روانی به دارو، تحریک پذیری، تغییرات خلق و خو، کاهش میل جنسی، کند شدن زمان عکس العمل، کند شدن تکلم (قره گزلی، خوشرفتار، امینی،1386).
فنوباربیتال: بیقراری، عدم توجه، نافرمانی، خستگی.
فنی توئین: تحریک پذیری، بیقراری و تغییرات الگوی خواب (جوادزاده، بخشانی، افغانی، 1389).
والپرات در بعضی بیماران باعث افزایش وزن و ریزش موها می شود که می تواند به ویژه برای خانم های جوان نامطلوب باشد (اینگل،1386، ترجمه آرامی، و خلقی). از عوارض مصرف فنوباربیتال تشدید اختلال بیش فعالی-کم توجهی است (طالبیان و همکاران، 1386).
ژنتیک، تغذیه و سایر فاکتورهای محیطی می توانند فارماکوکینتیک و فارماکودینامیک داروها
را تحت تأثیر قرار دهند و عوارض و اثربخشی داروها را نیز تحت تأثیر قرار می دهند (اینگل،1386، ترجمه آرامی و خلقی).
بعضی از داروهای ضد تشنج موجب تشدید تشنجات می شود؛ این داروها اغلب برای کنترل حملات پارشیل تجویز می شوند. مانند کاربامازپین، فنی تویین، فنوباربیتال، گابانتین و… البته شدیدتر شدن بروز حملات با داروهای ضد تشنج، زیاد شایع نیست. بعضی از داروها تأثیرات متفاوتی بر کودکان و بزرگسالان دارند برای مثال مصرف فنوباربیتال در کودکان باعث بیش فعالی می شود در حالی که برای سالمندان مسکن است (اینگل،1386، ترجمه آرامی و خلقی).
بافت استخوانی در اثر مصرف کردن طولانی مدت دارو های ضد تشنج از بین می رود. در واقع، فردی که به مدت طولانی از دارو های ضد تشنج استفاده کرده است به نحو چشمگیری در معرض خطر شکستگی ناشی از بیماری های استخوانی (پوکی استخوان، نرمی استخوان و هیپر پاراتیروئیدیسم ) که از جمله عوارض جانبی درمان با دارو محسوب می گردد، قرار دارد.
عوارض جانبی دارو های ضد تشنج را می توان به سه دسته تقسیم بندی نمود:

مطلب مرتبط :   روابط اجتماعی

دسته بندی : علمی