دانلود پایان نامه

مسئولیت جزائی اطفال در قوانین ایران
الف) قانون مجازات عمومی ایران مصوبات 1304
در این قانون اطفال به موجب مواد 34 الی 39 به سه دسته تقسیم می شوند: مواد 34 و 35 و 36 جزای مذکور ضابطه مسئولیت جزائی صغار را درجه اول وجود قوه ی ممیزه و سپس بلوغ را ملاک تعیین میزان آن قرار داده است؟
دسته اول: اطفال تا 12 سال تمام میباشند که به موجب قانون مذکور حکم غیر ممیز را دارند و
نمی توان آنها را جزائاً محکوم نمود. قانون این دسته از اطفال را غیر بالغ می نامد. پس طبق این قانون اطفال تا سن 12 سالگی غیر ممیز میباشند یعنی سن تمیز را 12 سالگی تعیین کرده است همان سنی که در اکثر قوانین 7 سالگی قرار داده شده است (ملاک ممیزه بوده) ماده 34.
دسته دوم: اطفال ممیزه غیر بالغ میباشد که به سن 14 سال تمام نرسیده اند فرض این است این اطفال دارای قوه ی ممیزه هستند اما به سن بلوغ واقعی (یا بلوغ شرعی) که طبق قانون 15 سال تمام مقرر شده است، نرسیده اند. قانون مجازات عمومی، این افراد را دارای مسئولیت مخففه دانسته است و برای تادیب آن مجازات تادیبی خفیفی را پیش بینی کرده است. از این قانون استفاده می شود که وجود قوه ممیزه را در اطفال بالای12 سال فرض کرده است ولی این مسئله باید در محکمه به اثبات برسد. بنابراین طبق این قانون صغاری که 12 سال تمام نداشته باشند، از یک فرض قانونی مطلق عدم تمیز بهره مند می گردند و صغاری که از 12 سال تمام تا 15 سال تمام باشند از یک فرض قانونی نسبی عدم تمیز برخوردار می شوند.
دسته سوم: اشخاص بالغی هستند که سن آنان از 15سال بیشتر است اما هنوز به سن 18سالگی تمام که سن بلوغ جزائی محسوب می شود نرسیده اند. قانون این افراد را دارای مسئولیت جزائی نسبی می داند و مجازات تادیبی شدیدتری نسبت به مرحله قبل برای آنان پیش بینی کرده است. اما این مجازات نسبت به عقوبت افراد بزرگسال ضعیف تر می باشد چرا که سن بلوغ جزائی در این قانون 18سال تعیین شده است قبلاً گفته شده که در قوانینی که فاصله سن تمیز و سن بلوغ جزائی زیاد باشد آن دوره به دو مرحله جداگانه تقسیم می شود و میزان مسئولیت اطفال در این مرحله پیش بینی می شود، ما برای تفکیک این دو مرحله از یکدیگر، از آنها بعنوان مسئولیت جزائی مخففه؟ و مسئولیت جزائی نسبی یاد می کنیم، طبیعی است در قوانینی که فاصله سن تمیز تا سن بلوغ کوتاه باشد تمام آن یک مرحله محسوب شده و طفل ممیزه دارای مسئولیت جزائی نسبی (در مقابل مسئولیت جزائی کامل) خواهد بود.
ب) قانون مجازات عمومی مصوب 1352و قانون تشکیل دادگاه های اطفال بزهکار مصوب سال 1338
چون مقررات این دو قانون در رابطه با درجات مسئولیت جزائی اطفال در مراحل مختلف طفولیت، یکسان است لذا آنها را تواما مورد بررسی قرار می دهیم. قانون مجازات عمومی ایران مصوب 1352، در فصل هشتم حدود مسئولیت جزائی افراد، از جمله اطفال را طی مواد 33 الی 35 مشخص می کند. طبق این قانون نیز اطفال از حیث مسئولیت جزائی به سه دسته تقسیم می شوند:
1- اطفال تا 6 سال: هستند که قابل تعقیب جزائی نخواهند بود. باید گفت که در این قانون، از قوه تمیز و اطفال ممیز و غیر ممیز نام برده نشده است و مسئولیت جزائی اشخاص زیر 18 سال نفی شده است اما به دلیل اشاره قانون به اطفال 6 تا12 سال و 12 تا 18 سال می توان بطور ضمنی توجه قانونگذار را به وجود قوه ممیزه در اطفال و تاثیر آن در مسئولیت جزائی را استنباط نمود ماده 4 قانون تشکیل دادگاه های اطفال بزهکار مصوب1338، نیز تصریح نموده است که اطفال تا 6 سال تمام، قابل تعقیب جزائی نخواهند بود، ظاهراً عبارت این قسمت از ماده به نحوی انشاء گردیده که ممکن است این شبهه را ایجاد نماید که عل الاصول- ارتکاب اعمال نظیر اعمال بزهکارانه اشخاص زیر 18 سال از ناحیه اطفال تا 6 سال تمام، موجبات مسئولیت کیفری آنان را فراهم می کند و تنها قانونگذار بنا به ملاحظات خاص، این اطفال را از تعقیب جزائی معاف نموده و نه اینکه مقنن کلأ در مقام نفی مسئولیت کیفری آنان بر آمده باشد.
به هرحال طبق این قانون ، سن تمیز 6 سالگی قرار داده شده است و اطفال زیر 6 سال در حکم اطفال غیر ممیز خواهند بود و بطور کامل از مسئولیت جزائی مبری می باشند. لازم به تذکر است که در متن مواد قانونی، از افراد زیر6 سال تمام نام برده نشده است ولی چون برای اطفال 6 تا 12 سال بطور ضمنی قوه ممیزه نائل شده و مجازات تأدیبی برای آنان پیش بینی کرده است، لذا میتوان نتیجه گرفت که اطفال زیر 6 سال را غیر ممیز می داند و هیچگونه مسئولیت جزائی برای آنان پیش بینی نکرده است.
2- اطفال 6 تا 12 سال: در این قانون بر خلاف قانون 1304 قانونگذار اطفال 6 تا 12 سال را مورد توجه قرار داده است.
از مواد قانونی استفاده می شود که قانون برای این دسته از اطفال مسئولیت جزائی مخففه قایل شده است. فرض این است که این اطفال دارای قوه ممیزه می باشند و نسبت به اطفال خود توجه کافی داشتند و توانائی فهم ماهیت اعمال خود را بطور نسبی دارند. هر چند که از پیش بینی نتایج اعمال خود عاجز میباشند. مجازات تادیبی این اطفال از نوع سبک بوده و از این جهت وضع شده است که آنان را متوجه اعمال خلاف قانون خود بکند زیرا اینان دارای قوه تمیز بوده و بطور محدود تفاوت اعمال مجاز و ممنوع را می دانند و مجازات تادیبی می تواند آنان را از ارتکاب مجدد اعمال خلاف باز دارد.
3- اطفال 12 تا 18 سال: که قوه ی ممیزه را دارا می باشند و از شعور بیشتر بر خوردار هستند. بدین جهت تصمیماتی که برای این دسته از افراد اخذ شده است نسبت به اطفال دسته دوم شد بدتر می باشد. و مجازات تادیبی اعمال شده نسبت به آنان گویای این است که قانونگذار مسئولیت جزائی بیشتری برای آنان نسبت به اطفال دسته دوم قائل شده است، اما اشکالی که بنظر می رسد این است که قانونگذار اطفال 12 تا 18 سال تماماً در یک دسته قرار داده و آن ها را دارای مسئولیت جزائی مشابه می داند و مجازات تادیبی تقریباً یکسانی را برای آنان اعمال مینماید در صورتی که واضح است فاصله حداقل و حداکثر سن در این دسته از اطفال زیاد است و افراد مشمول آن تفاوت های زیادی با یکدیگر دارند از جمله این تفاوتها، بلوغ و عدم بلوغ واقعی این اف

مطلب مرتبط :   منبع پایان نامه درموردفرهنگ سیاسی، مشارکت سیاسی، دانش سیاسی، برابری جنسیتی

دسته بندی : علمی