دانلود پایان نامه

E
ēbārag (gāh) [ˀdypˀlk’, ˀdwˀlk’ (gˀs) | Paz. ēvāra | Av. ay.pāra- | N ēwār]
(تقسیمات روز)
* ایواره: ایوارگاه، عصر
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
توضیحات: ایواره نام سومین بخش از گاههای پنج‌گانه روز یعنی عصر است که از بعدالظهر تا غروب آفتاب را در بر می‌گیرد. معادل اوستایی و نام ایزد گاه سوم از روز، Uzaiieirina- از uz.aiiara- به معنی «به سوی پایان روز» می‌باشد (رایشلت، 1911: 166). (برای توضیحات بیشتر رک. Asnyanąm)
ریشه شناسی: واژه ēbārag از ریشه اوستایی aiipāra- مرکب است از: aii- «رفتن»+ pāra- «مرز، آخر» (مرز افق، آخر روز، غروب)+ پسوند اسم ساز -g : هند و ایرانی آغازین: *Hai- + *pāra- «پایان، مرز» (لوبوتسکی، 2009: 19، 82)؛ سانسکریت: پیشوند éti- از ریشه ay- «رفتن»+ pārá- «پایان، آخر، حد آخر، مرز» (مونیرویلیامز، 1960: 619)؛ اوستایی: از ریشه aii.pāra- «دور شدن، پایان یافتن، غروب کردن» (رایشلت، 1911: 217)؛ فارسی میانه: ēbārag (مکنزی، 1373: 69)؛ ēvārag [ˀypˀlk] (بهار، 1345: 88)؛ ēvārak [ˀdwˀlk’] (نیبرگ، 1974: 73)؛ پازند: ēvāra (نیبرگ، 1974: 73)؛ فارسی نو: ایوار، ایواره؛ معادل انگلیسی: afternoon ؛ معادل عربی0: عصر، غروب.
§§§
Ēbsrūsrim [ˀ(d)yp-, ˀ(d)ybslw(k)slym | AV. aiβisrūϑrima-]
(تقسیمات روز)
* شامگاه، گاه چهارم از شبانه روز، زمان بین غروب خورشید و نیمه شب
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
توضیحات: این واژه وام گرفته از اسم مصدر اوستایی aiβi.srūϑrima- به معنی «فرارسیدن (شب)» (رایشلت، 1911: 166) می‌باشد. ایوسروسریم، نام ایزد و مینوی شامگاه است که عهده دار گاه چهارم یعنی زمان بین غروب خورشید و نیمه شب است. (برای توضیحات بیشتر رک. Asnyanąm)
ریشه شناسی: این واژه را می‌توان به صورت زیر نیز تجزیه کرد: aiβi- + srū- + ϑrima- . در این حالت می‌توان در سانسکریت آنرا به صورت abhi- + ṡru-/sru- + ṡrīṇā- نوشت که هریک از اجزای آن به ترتیب زیر معنی می‌شوند: abhi-√sru- یا abhi-√ṡru- به معنی «حرکت کردن به، نزدیک شدن به، همراه شدن با، لبریز شدن از، سرازیر شدن به» (مونیرویلیامز، 1960: 74، 1102، 1274)+ ṡrīṇā- به معنی «شب» (مونیرویلیامز، 1960: 1100) که رویهم به معنی «حرکت کردن به درون شب؛ پر شدن شب» است. واگ (1941: 120) این واژه را مشتق از ریشۀ اوستایی aiβi-sru- به معنی «راندن گله بسوی خانه» بعلاوۀ پسوند ϑrima- [مرکب از پسوند -tra + پسوند -ima] می‌داند. عمل برگرداندن گله به سوی خانه در هنگام غروب برای جلوگیری از گم شدن گله در تاریکی و حمله جانوران وحشی، عملی است که هنوز هم در ایران به هنگام غروب در میان گله‌داران رایج است. آلموت هینتز (2003: 145-154) آنرا از ریشه اوستایی sru- به معنی «شنیدن، سرودن» محسوب کرده و معتقد است که معنی این ترکیب «زمان شنیدن سرود و نیایش مذهبی» می‌باشد. این در حالی است که بارتولومه این معنی را قبلاً رد کرده است (هینتز، 2003: 145): اوستایی: اسم مصدر aiwi-srūϑrima- از ریشۀ aiwi.srūϑra- به معنی «فرارسیدن (شب)» (رایشلت، 1911: 166)؛ فارسی میانه: aivisrūsīm, aivisurūsrīm [ˀdyps(w)lwkslym] «مینوی آغاز شب» (بهار، 1345: 30)؛ Ēbsrūsrim (مکنزی، 1373: 69؛ بهار، 1378: 166)؛ [ˀybslw(k)slym] (پاکزاد، 2005: 15پ169)؛ معادل فارسی نو: شامگاه؛ معادل انگلیسی: evening.
ترکیبات:
Ēbsrūsrim mēnōg «مینوی شامگاه؛ ایزد شامگاه»
gāh ī Ēbsrūsrim «شامگاه».
§§§
ē̆stādag [YKOYMWN-ˀtk’ | Av. stāta-]
(نجوم: سیارات)
* ایستاده: ساکن، ایستا، ایستوَر، مقیم

مطلب مرتبط :   هرمنوتیک کلاسیک

دسته بندی : علمی