دانلود پایان نامه

اقدامات حفاظتی اقداماتی هستند که با مواد 2 و 11 گات 94 مغایر بوده و تحت عنوان استثنا ضرورت اقتصادی که در ماده 19 گات 94 و موافقت نامه اقدامات حفاظتی آمده است موجه می شوند. هدف از اقدام حفاظتی این است که یک ” فضای تنفسی ” به صنعت داخلی داده شود تا بتواند خود را با وضعیت جدید بازار از طریق محدود کردن موقتی واردات سازگار سازد. اقدامات حفاظتی نوعا ً به این شکلند:
1.تعهدات گمرکی الزام آور (مغایر با ماده (1)2 گات94)
2. محدودیت های کمی (مغایر با ماده 11 گات 94)
موازین حفاظتی می توانند اشکال دیگری هم داشته باشند زیرا برخلاف آنتی دامپینگ و کانترویلینگ محدود به انواع خاصی از اقدامات نیستند. به طور کلی ماده (1)5 موافقت نامه اقدامات حفاظتی مقرر می دارد:” هر یک از اعضا بایستی اقدامات حفاظتی را تنها تا حدی که برای جلوگیری یا جبران صدمه جدی و یا برای تسهیل برقراری تعادل و سازگاری با شرایط موجود ضروری است اعمال نماید.”
اعضا بایستی مناسب ترین اقدامات را برای دستیابی به چنین هدفی انتخاب کنند. موافقت نامه اقدامات حفاظتی شرایط خاصی را راجع به :
1.دوره زمانی اقدامات حفاظتی 2. اعمال بدون تبعیض اقدامات حفاظتی 3. اقدامات حفاظتی در قالب محدودیت های کمی 4. جبرانی که به کشورهای صادرکننده متاثر از اقدام داده می شود مقرر داشته است.
بند سوم: دوره زمانی اقدامات حفاظتی
موازین حفاظتی ماهیتا ً موقتی هستند. ماده (1)5 موافقت نامه راجع به اقدامات حفاظتی مقرر می دارد که موازین حفاظتی تنها می تواند در طی دوره زمانی که برای پیشگیری از ورود صدمه جدی به صنایع داخلی یا جبران آن صدمه و تسهیل تطبیق و سازگاری با واردات لازم است اعمال شوند. در واقع یک اقدام حفاظتی معین نبایستی از چهارسال فراتر رود. علاوه بر این یک اقدام حفاظتی که فراتر از یکسال می رود بایستی بتدریج آزاد شود و چنان چه فراتر از سه سال شد طرف اعمال کننده اقدام حمایتی بایستی در نیمه دوره اقدام به بازنگری نموده تا مشخص شود که آیا اقدام حمایتی فوق شرایطی را که ذیلا ً بیان خواهد شد دارا بوده است یا خیر؟
گسترش اقدام حفاظتی به فراتر از چهارسال با دو شرط امکان پذیر است:
1.تداوم اقدام حفاظتی برای جلوگیری از صدمه جدی به صنعت داخلی لازم باشد.
2.دلایلی وجود داشته باشد مبنی بر این که صنعت داخلی در حال تطبیق و سازگاری با واردات است.
اما به هیچ وجه نمی توان دوره زمانی موازین حفاظتی را فراتر از 8 سال برد. چنان چه ورود محصولی مشروط به اقدام حفاظتی شود نمی توان مجددا ً آن را مشروط به چنین اقدامی برای یک دوره زمانی معادل اقدام حفاظتی قبلی کرد.
یعنی مثلا ً اگر یکی از اعضا یک اقدام حفاظتی را بر واردات تراکتور برای یک دوره 8 ساله اعمال کند نمی تواند هیچ اقدام حفاظتی را بر واردات تراکتور برای یک دوره 8 ساله دیگر بعد از خاتمه اقدام اولیه اعمال کند . به این طریق موافقت نامه راجع به اقدامات حفاظتی جلوی وضعیت هایی را که در آن ویژگی موقتی اقدامات حفاظتی به دلیل اعمال مکرر چنین موازینی بر واردات یک کالا زیر پا گذاشته می شود ، می گیرد .ماده 902 موافقت نامه اقدامات حفاظتی به کشورهای عضو در حال توسعه اجازه می دهد تا یک اقدام حفاظتی را برای یک دوره فراتر از ده سال نیز اعمال کند کشورهای عضو در حال توسعه همچنین می توانند یک اقدام حفاظتی جدید هم بر همان کالا اعمال کنند.
بند چهارم: اعمال غیرتبعیضی موازین حفاظتی
ماده 2-2 موافقت نامه راجع به اقدامات حفاظتی بیان می کند که موازین حفاظتی قابل اعمال به یک محصول وارداتی می بایست صرف نظر از منبع آن اعمال شود مطابق گات 1947 اختلاف نظرهای بیشماری دراین باره که آیا موازین حفاظتی می تواند صرفا ً بر پایه گزینش اعضا اعمال شود یعنی تنها علیه بعضی از کشورهای ارائه کننده خدمات و نه همه آنها وجود دارد. موافقت نامه راجع به اقدامات حفاظتی به این بحث ها خاتمه داد به این طریق که لازم است موازین حفاظتی بر مبنای معیار ملت کامله الوداد یعنی بدون تبعیض میان دول عضو ارائه دهنده خدمات اعمال شود مثلا ً چنان چه صنعت کامپیوتر عضو الف در نتیجه یک موج ناگهانی از واردات لب تاپ به کشور ب صدمه ببیند عضو الف می تواند در برابر آن (در قالب یک سهمیه بندی بر لب تاپها) یک اقدام حفاظتی اتخاذ کند. این اقدام نسبت به کلیه واردات لب تاپ اعمال خواهد شد. چه از کشور ب و چه از کشورهای صادرکننده دیگر. لذا علی الاصول اعمال موازین حفاظتی به شکل انتخابی ممنوع است. موافقت نامه راجع به اقدامات حفاظتی داخلی دو استثنا بر ممنوعیت اعمال موازین حفاظتی به شکل گزینشی وضع کرده است . این استثنائات در ماده (ب)2-5 و ماده 9:1 موافقت نامه آمده است. ماده (ب)2-5 اجازه اعمال موازین حمایتی به شکل گزینشی را در قالب سهمیه بندی ها می دهد به شرطی که در کنار شرایط دیگر بر کمیته اقدامات حفاظتی آشکار گردد که افزایش واردات از اعضا خاصی به نسبت افزایش کلی واردات آن محصول به میزان نامتناسبی جلوتر رفته است. ماده 9:1 موافقت نامه راجع به اقدامات حفاظتی یک استثنا را بر ممنوعیت اعمال اقدامات حفاظتی گزینشی به منظور نفع کشورهای در حال توسعه مقرر داشته است: ” موازین حفاظتی نباید علیه محصولاتی که مبدا آن در کشورهای در حال توسعه است اعمال شود، مادامی که سهم واردات آن محصول در کشور عضو وارد کننده بیش از 3% نباشد کشورهای عضو در حال توسعه با کمتر از 3 % سهم وارداتی جمعا ً سهم شان به بیش از 9 % کل واردات آن محصول نرسد.
-موازین حفاظتی در قالب محدودیت های کمی:
یک اقدام حفاظتی نمی تواند در قالب یک محدودیت کمی، کمیت واردات را به زیر سقف معمول واردات ظرف سه سال آخر ببرد . استثنا بر این قاعده تنها زمانی اجازه داده می شود که ثابت شود سقف پایین تری برای جلوگیری یا جبران صدمه جدی لازم بوده است. علاوه بر این در مواردی که اقدام حفاظتی در قالب یک سهمیه بندی اختصاصی میان کشورهای ارائه کننده خدمات صورت می گیرد ماده (الف) 2-5 موافقت نامه راجع به اقدامات حفاظتی قواعدی را برای اختصاص سهمیه بندی که مشابه قواعد ماده 13 گات 1994 می باشد در نظر گرفته است.
-جبرانی که به کشورهای عضو صادرکننده متاثر از اقدام حفاظتی اعطا می شود.
یک اقدام حفاظتی اقدامی است که تجارت عادلانه با دیگر اعضا را محدود می کند. یک اقدام حفاظتی توازن میان حقوق و تعهدات را به ضرر اعضا صادرکننده متاثر از آن اقدام بر هم می زند . لذا موافقت نامه راجع به اقدامات حفاظتی مقرر می کند که هر عضوی که اقدام حفاظتی را اتخاذ می کند با اعضا صادر کننده متاثر از آن اقدام درخصوص جبران مناسبت و مقتضی به نحوی که توازن میان حقوق و تعهدات برقرار شود توافق کنند. ماده 1-8 موافقت نامه راجع به اقدامات حفاظتی بیان می کند: ” دولت عضو پیشنهاد کننده اقدام حفاظتی یا دولت عضوی که در پی گسترش اقدام حمایتی است بایستی کوشش کنند تا سطح معادل ماهوی از امتیازات و دیگر تعهدات را… میان خود و اعضا صادر کننده متاثر از آن اقدام حفظ کنند. برای رسیدن به این اهداف اعضا مربوطه می توانند بر راه های جبران اثرات منفی اقدام حفاظتی بر تجارت شان توافق کنند. اگر موافقت نامه جبران ظرف سی روز به نتیجه نرسد ماده 8:2 مقرر می کند که کشورهای صادرکننده متاثر از آن اقدام مختارند اعمال امتیازات ماهوی متقابل یا دیگر تعهدات گات 1994 را در تجارت با اعضا اعمال کننده اقدام حمایتی معلق کنند. اما کشورهای صادرکننده متاثر از اقدام نمی توانند همیشه این حق تعلیق را اعمال کنند مطابق ماده 8:3 موافقت نامه راجع به اقدامات حفاظتی این حق تعلیق نبایستی ظرف سه سال اول اجرای اقدام حفاظتی، اعمال شود چنان چه اقدام حفاظتی در نتیجه افزایش مطلق واردات اتخاذ شده و با مقررات موافقت نامه راجع به اقدامات حفاظتی منطبق باشد.
بند پنجم : موازین حفاظتی موقتی
ماده 8 موافقت نامه راجع به اقدامات حفاظتی به اعضا اجازه می دهد تا اقدامات حفاظتی موقتی را در شرایط بحرانی اتخاذ نمایند. شرایط بحرانی شرایطی هستند که اگر تاخیری بیفتد سبب ورود صدمه ای خواهد شد که دیگر جبران ناپذیر است . مقامات صلاحیت دار داخلی بایستی مقدمتا ً تعیین کنند که ادله روشنی وجود دارد مبنی براین که افزایش واردات سبب ورود صدمه جدی یا تهدید به صدمه شده است موازین موقتی می توانند حداکثر برای دویست روز و تنها در قالب افزایش تعرفه ها اعمال شوند. اگر بعد از یک بررسی کامل معلوم شود که شرایط برای اعمال اقدام حفاظتی رعایت نشده است اقدام حفاظتی بایستی باطل شود و تعهدات انجام نشده مجددا ً انجام شود.
بند ششم: شرایط استفاده از موازین حفاظتی
ماده 1-2 موافقت نامه راجع به اقدامات حفاظتی بیان می کند که هر یک از اعضا می تواند مبادرت به اتخاذ یک اقدام حفاظتی در برابر یک محصول وارداتی نماید به شرطی که مطابق با مقررات ذیل معتقد باشد که چنین محصولی اگر به سرزمین آن در مقادیر بالا اعم از مطلق یا نسبی وارد شود می تواند سبب ایراد آسیب یا تهدید به ایراد صدمه به صنعت داخلی تولید کننده محصول مشابه شود. یا مستقیما ً به محصولات رقابتی لطمه وارد کند. ماده (الف) 21:1 گات 1994 که همراه با موافقت نامه اقدامات حفاظتی قابل اعمال است همان شرایط را برای موازین حفاظتی نظیر ماده 1-2 مقرر داشته است. علاوه بر این مقرر می کند که افزایش واردات می تواند در نتیجه پیشرفت های غیرقابل پیش بینی بوده و ناشی از تعهدات حاصل از جبران خسارت مطابق این موافقت نامه رخ دهد . به طور خلاصه اعضا می توانند موازین حفاظتی را تنها زمانی که سه شرط ذیل برآورده شود اعمال کنند. این شرایط عبارتند از:
1.افزایش واردات
2.آسیب جدی
3.رابطه سببیت میان این دو.
1-افزایش واردات:

مطلب مرتبط :   نفی وضع اجتماعی در دهه های

دسته بندی : علمی