الگوهای مدیریت شهری

4
مدل شورا-مدیر
فنلاند، ایرلند
5
سایر مدل‌ها
انگلستان

از دیگر الگوهای مدیریتی جهت اداره امور شهرها می‌توان به الگوهای مورد استفاده در امریکا اشاره نمود. به طور کلی الگوهای مدیریت شهری در امریکا را می‌توان در چهار الگوی اصلی مدل شهردار-شورا، مدل کمیسیونی، مدل شورا-مدیر شهر و مدل گردهمایی و نشست‌های شهری باز و نماینده طبقه بندی نمود.
نتیجه گیری
حکمرانی و مدیریت شهری از یک سو به دلیل تحولات جوامع و نگاه کلی به شهر و از دگر سو به دلیل وجود دولت‌های خودکامه، نبود مشارکت یا عملکرد ضعیف نهادهای مدنی و اجتماعی در شهر و به ویژه با پیچیده شده شهر و شهرنشینی، موجبات پیدایش نگرش تازه‌ای را در مدیریت شهری احساس کرد. در این میان، شهرها برای مدیریت و اداره‌ی خود راهی به جزء بسترسازی برای توسعه دموکراسی شهری و مشارکت حداکثری شهروندان نیافته اند و در این راه به شکل تازه‌ای از حکمرانی دست یافته‌اند که برخی آن را در حد انتزاع و ابداع جدید بشری در ایجاد نظام اجتماعی نوین دانسته‌اند. این شکل جدید به نام حکمرانی خوب شهری نامیده می‌شود. که منشا شهری دارد.این شکل حاکمیتی جدید در پی آن است تا نقش دولت را در حد هماهنگ کننده و پاسداری قوانین محدود کند و از دخالت مستقیم آن در تصمیم‌گیری‌ها، اداره و اجرای امور مربوط به زندگی روزمره‌ی شهروندان بکاهد. در اینجا منظور اصلی تحقق حکمرانی خوب شهری، تبدیل مدیریت شهری آمرانه، اقتدارگرا و یک سویه به مدیریت چند سویه و مشارکت طلبانه است.در این نظام شهرداران نقش رئیس اصلی اجرایی شهر را بر عهده دارند که قدرت آن‌ها متکی به آرای مستقیم و غیرمستقیم شهروندان از طریق شوراهای شهر است(جهانشاهی،1386: 35-34).
رشد شتابان شهرنشینی و شهرگرایی به ویژه در کشورهای در حال توسعه، اداره‌ی شهرها را با مشکلات جدی روبرو ساخته است(عظیمی و دیگران،1390: 118). رشد مسائل اجتماعی، اقتصادی و مانند آن در شهرها، بر پیچیدگی موضوع افزوده است. به همین دلیل و با توجه به وضعیت فوق، شهرهای جهان سومی و به طور خاص کلانشهرها برای اداره خود دچار مشکلات عمده‌ای شده‌اند. بنابراین با توجه به شاخص‌های حکمرانی خوب شهری همچنین با کمک مدل سیستمی می‌تواند شیوه مناسب برای حکمرانی و مدیریت شهری باشد. همچنین این مدل ضمن اداره شهر به تدریج از حجم مشکلات کم کند و شرایط بهتری را برای یک زندگی شهری فراهم کند(تهرانی و اسماعیل تبار،1391: 321).
فصل سوم
بررسی اجمالی تجربه برخی از کشورها در زمینه حکمرانی خوب شهری
مقدمه
این فصل شامل شش گفتار می‌باشد. در گفتار نخست؛ به بررسی اجمالی پیشینه حکمرانی خوب شهری در اسناد بین‌المللی پرداخته شده است. در گفتار دوم شاخص‌های حکمرانی و مدیریت شهری در ایالات متحده آمریکا(شهر نیویورک) مورد ارزیابی قرار گرفته است. در گفتار سوم نیز به بررسی حکمرانی شهری در انگلستان(شهر لندن) پرداخته شده است. همچنین در گفتار چهارم به بررسی حکمرانی خوب شهری در برخی از کشورهای در حال توسعه پرداخته شده است. در گفتارهای پنجم و ششم به ترتیب به بررسی حکمرانی و مدیریت شهری در ترکیه(شهر استانبول) و در پایان به بررسی حکمرانی و مدیریت شهری در مصر(شهر قاهره) پرداخته شده است. در این بین به بررسی علل موفقیت یا عدم موفقیت این کشورها در تحقق حکمرانی خوب شهری پرداخته شده است.
در یک نگاه ساده شاخص‌های حکمرانی شهری عبارتنداز:
1. تشویق مشارکت مردم در اداره امور شهر.
2. آگاهی از نیازها و خواسته‌های شهروندان.
3. تلاش در جهت تمرکز زدایی و حرکت به سوی واگذاری امور.
4. برخورداری از سازمانی ساده و تعداد اندک کارکنان ستادی.
5. اولویت و اهمیت قائل شدن برای گسترش فضاهای فرهنگی – اجتماعی.
6. آموزش فرهنگ شهرنشینی.
7. بهره وری و بهره گیری بهینه از امکانات.
8. تلاش برای دست‌یابی به توسعه پایدار شهری.
این اصول نشان می‌دهند که در حکمرانی شهری نوین و در جهانی که به طور فزاینده‌ای به سمت شهری شدن گام برمی دارد، مشارکت مردمی جایگاهی رفیع دارد. حکمرانی شهری خوب باید نظامی مناسب از حکومت شهری انتخاب و گسترش دهد. چنین حکومتی به معنای مجموعه‌ای از نظام‌ها، ساختارها و معیارهایی است که با بهره گیری از آن‌ها تمامی تصمیمات درباره آینده شهر گرفته می‌شود. سازوکارهای قدرتمند پاسخگویی مانند شفافیت کارهای اداری برای حکمرانی شهری ضروری است.

                                                    .